لیست نهایی مقررات امنیت سایبری بر اساس صنعت

امنیت سایبری در حال تبدیل شدن به یک نگرانی حیاتی است زیرا صنایع مختلف به زیرساخت های دیجیتال وابسته هستند. برای محافظت از اطلاعات حساس در برابر تهدیدات سایبری، دولت ها در سراسر جهان مقررات امنیت سایبری را برای بخش های خاصی معرفی کرده اند که به ایمن سازی اکوسیستم های دیجیتال و جلوگیری از حملات سایبری کمک می کند.

درک مقررات خاص برای صنعت سازمان شما برای مدیریت ریسک ضروری است. این وبلاگ مروری جامع بر مقررات امنیت سایبری در بخش های مختلف و پیامدهای آنها برای سازمان ها را پوشش می دهد و بینش های ارزشمندی را در مورد الزامات انطباق و بهترین شیوه ها برای ایمن سازی اکوسیستم های دیجیتال ارائه می دهد.

دارایی های دیجیتال سازمان خود را با UpGuard > ایمن کنید

مقررات امنیت سایبری در مقابل چارچوب های امنیت سایبری

مقررات و چارچوب های امنیت سایبری دو اصطلاح استاندارد در صنعت امنیت سایبری هستند. در حالی که آنها هدف مشترکی برای افزایش شیوه های امنیت سایبری دارند، اما به طور مشخصی متفاوت هستند.

مقررات امنیت سایبری قوانینی هستند که به طور قانونی توسط مقامات دولتی یا نهادهای نظارتی اجرا می شوند. به عنوان مثال می توان به HIPAA، PCI، DSS، GDPR و غیره اشاره کرد. این قوانین مختص هر صنعت است و سازمان ها را ملزم به پیروی از استانداردها و شیوه های امنیت سایبری خاص می کند. سازمان هایی که از این مقررات انطباق پیروی نمی کنند ممکن است با جریمه، جریمه یا اقدامات قانونی مواجه شوند. الزامات نظارتی کلیدی عبارتند از:

• انطباق اجباری: سازمان های مشمول مقررات امنیت سایبری تعهد قانونی به رعایت الزامات خاص امنیت سایبری دارند و عدم انطباق می تواند منجر به عواقب شدیدی شود.
• قابلیت اجرا: نهادهای نظارتی این قدرت را دارند که با انجام ممیزی، بازرسی و اعمال جریمه، از انطباق امنیت سایبری با مقررات اطمینان حاصل کنند.
• صنعت خاص: انطباق با مقررات خاص به دلیل خطرات و نیازهای منحصر به فرد برای صنایع فردی طراحی شده است.
• تجویزی: مقررات معمولا دستورالعمل ها، استانداردها و کنترل های امنیتی خاصی را مشخص می کنند که سازمان ها باید به آنها پایبند باشند.

از سوی دیگر، چارچوب های امنیت سایبری مجموعه ای از دستورالعمل های داوطلبانه و بهترین شیوه ها هستند که توسط کارشناسان و سازمان های امنیت سایبری برای کمک به سازمان ها در بهبود وضعیت امنیت سایبری خود توسعه یافته اند. چارچوب های محبوب امنیت سایبری شامل موسسه ملی استاندارد و فناوری (NIST)، کنترل های CIS و استاندارد ISO/IEC 27001 است. بسیاری از سازمان ها به طور داوطلبانه چارچوب هایی را برای نشان دادن تعهد خود به امنیت سایبری و تقویت اقدامات امنیتی اتخاذ می کنند. ویژگی های کلیدی چارچوب های امنیت سایبری عبارتند از:

• پذیرش داوطلبانه: سازمان ها می توانند چارچوب های امنیت سایبری را بر اساس نیازهای خاص و پروفایل های ریسک خود پیاده سازی کنند.
• انعطاف پذیری: چارچوب ها رویکردی انعطاف پذیر برای امنیت سایبری ارائه می دهند و به سازمان ها اجازه می دهند اقدامات امنیتی خود را متناسب با شرایط منحصر به فرد خود تنظیم کنند.
• راهنمایی و بهترین شیوه ها: چارچوب ها راهنمایی، بهترین شیوه ها و توصیه هایی را برای کمک به سازمان ها در ایجاد برنامه های موثر امنیت سایبری ارائه می دهند.

خدمات مالی

بخش خدمات مالی بخش مهمی از اقتصاد جهانی است، زیرا روزانه با اطلاعات مالی حساس سروکار دارد. با توجه به سطح بالای ریسک و تهدید مداوم حملات سایبری، باج افزار، فیشینگ و غیره، موسسات مالی باید از مقررات سختگیرانه امنیت سایبری پیروی کنند. در زیر مقررات اصلی امنیت سایبری که در صنعت خدمات مالی اعمال می شود و بینش در مورد الزامات و پیامدهای آنها برای بازیگران مختلف آورده شده است.

قانون گرام-لیچ-بیلی (GLBA)

GLBA که به عنوان قانون Gramm-Leach-Bliley نیز شناخته می شود، یک قانون حیاتی است که از حریم خصوصی مالی مصرف کنندگان محافظت می کند. این قانون در سال 1999 تصویب شد و برای موسسات مالی مانند بانک ها، اتحادیه های اعتباری و شرکت های اوراق بهادار اعمال می شود. هدف اصلی آن اجرای اقدامات امنیتی سختگیرانه ای است که از اطلاعات شخصی غیرعمومی مشتریان (NPI) محافظت می کند. موسسات مالی باید محافظت از داده های مشتری را در اولویت قرار دهند تا از جریمه ها و عواقب قانونی جلوگیری کنند و اعتماد را حفظ کنند.

اجزای کلیدی GLBA عبارتند از:

• اطلاعیه های حریم خصوصی: موسسات مالی باید اعلامیه های حریم خصوصی سالانه را به مشتریان ارائه دهند که شیوه های اشتراک گذاری اطلاعات موسسه را مشخص می کند.
• حفاظت از NPI: GLBA موسسات را موظف می کند تا برنامه های امنیتی را برای محافظت از NPI در برابر دسترسی یا افشای غیرمجاز (یعنی کنترل دسترسی، احراز هویت چند عاملی و غیره) توسعه دهند.
• نظارت شخص ثالث: موسسات مالی باید شیوه های امنیت سایبری و سیاست های امنیتی اشخاص ثالث را با دسترسی به NPI ارزیابی و نظارت کنند.

استاندارد امنیت داده های صنعت کارت پرداخت (PCI DSS)

سازمان ها یا مشاغلی که تراکنش های کارت پرداخت را انجام می دهند باید از استاندارد امنیت داده های صنعت کارت پرداخت (PCI DSS) پیروی کنند. صنعت کارت پرداخت این مجموعه از استانداردهای امنیتی را برای محافظت از داده های دارنده کارت، که یک بخش حیاتی از اطلاعات حساس است، ایجاد کرد. PCI DSS یک مقررات دولتی نیست، اما برای مشاغلی که تراکنش های کارت اعتباری را پردازش می کنند، حیاتی است، زیرا عدم انطباق می تواند منجر به مجازات های شدید، از دست دادن اعتماد مشتری و حتی نقض داده های بالقوه ویرانگر شود.

اجزای کلیدی PCI DSS عبارتند از:

• رمزگذاری داده ها: PCI DSS نیاز به رمزگذاری داده های دارنده کارت در حین انتقال و ذخیره سازی دارد.
• ممیزی های منظم: سازمان ها باید ارزیابی ها و ممیزی های امنیتی منظمی را برای حفظ انطباق انجام دهند.
• امنیت شبکه: PCI DSS دستورالعمل هایی را برای ایمن سازی زیرساخت شبکه برای جلوگیری از نقض داده ها ارائه می دهد.

قانون Sarbanes-Oxley (SOX)

قانون Sarbanes-Oxley یا SOX برای پاسخ به بسیاری از رسوایی های حسابداری شرکتی در اوایل دهه 2000 ایجاد شد که عمدتا بر گزارشگری مالی و حاکمیت شرکتی تمرکز داشت. با این حال، پیامدهایی برای امنیت سایبری در موسسات مالی، به ویژه در مورد صحت و قابلیت اطمینان داده های مالی، دارد. موسسات مالی، از جمله شرکت های سهامی عام، باید از انطباق با SOX برای حفظ شفافیت و جلوگیری از اقدامات مالی متقلبانه اطمینان حاصل کنند. عدم انطباق می تواند عواقب مختلفی از مسائل حقوقی گرفته تا هزینه های مالی را به همراه داشته باشد.

اجزای کلیدی SOX عبارتند از:

• کنترل های داخلی: SOX موظف می کند که شرکت ها از کنترل های داخلی برای محافظت از صحت و یکپارچگی گزارش های مالی استفاده کنند.
• نگهداری داده ها: این قانون شامل مقرراتی برای ایمن سازی سوابق مالی و ارتباطات الکترونیکی است.
• حفاظت از افشاگران: SOX از افشاگرانی که سوء رفتار شرکتی، از جمله نقض امنیت سایبری را گزارش می کنند، محافظت می کند.

بهداشتی

صنعت مراقبت های بهداشتی مسئول حفاظت از اطلاعات حساس و شخصی بیمار است. از آنجایی که ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی، بیمه گران و سازمان ها بیشتر به سیستم های دیجیتال برای مراقبت از بیمار و مدیریت داده ها متکی هستند، محافظت از اطلاعات بیمار در برابر تهدیدات سایبری بسیار مهم است. همچنین یکی از بخش هایی است که به شدت توسط مجرمان سایبری مورد هدف قرار گرفته است. در زیر رایج ترین مقررات امنیت سایبری حاکم بر بخش مراقبت های بهداشتی، از جمله الزامات و نتایج آنها برای حفاظت از داده های بیمار آورده شده است.

قانون حمل و نقل و پاسخگویی بیمه سلامت (HIPAA)

قانون حمل و نقل و پاسخگویی بیمه سلامت یا HIPAA، یک مقررات حیاتی در مراقبت های بهداشتی است که در سال 1996 اجرایی شد. هدف اصلی آن حفاظت از حریم خصوصی و امنیت اطلاعات سلامت محافظت شده بیماران (PHI) است. عدم رعایت HIPAA می تواند منجر به عواقب شدیدی از جمله جریمه های مالی قابل توجه و اتهامات کیفری شود. برای جلوگیری از چنین مجازات هایی، سازمان های مراقبت های بهداشتی باید امنیت داده های بیمار را در اولویت قرار دهند.

اجزای کلیدی HIPAA عبارتند از:

• قانون حفظ حریم خصوصی: قانون حفظ حریم خصوصی HIPAA دیکته می کند که سازمان های مراقبت های بهداشتی چگونه می توانند از PHI استفاده کرده و آن را افشا کنند و به بیماران حقوق خاصی را در مورد داده های بهداشتی خود اعطا می کند.
• قانون امنیتی: قانون امنیتی HIPAA به اقدامات امنیتی اداری، فیزیکی و فنی برای محافظت از محرمانه بودن، یکپارچگی و در دسترس بودن PHI الکترونیکی نیاز دارد.
• اعلان نقض: HIPAA از سازمان های مراقبت های بهداشتی می خواهد که نقض ePHI ناامن را به افراد آسیب دیده، وزارت بهداشت و خدمات انسانی و - در برخی موارد - رسانه ها گزارش دهند.

قانون فناوری اطلاعات سلامت برای سلامت اقتصادی و بالینی (HITECH)

قانون HITECH، مخفف قانون فناوری اطلاعات سلامت برای سلامت اقتصادی و بالینی، قانونی است که در سال 2009 تصویب شد و HIPAA را با تأکید بر سوابق الکترونیکی سلامت (EHRs) و پیشرفت فناوری اطلاعات مراقبت های بهداشتی تکمیل می کند. این قانون الزامات حریم خصوصی و امنیتی HIPAA را گسترش می دهد و سازمان های مراقبت های بهداشتی را تشویق می کند تا در اقدامات امنیت سایبری قوی سرمایه گذاری کنند. تمرکز آن بر ترویج پذیرش ایمن EHR و اجرای سختگیرانه تر الزامات HIPAA برای پیشبرد امنیت صنعت مراقبت های بهداشتی بسیار مهم است.

اجزای کلیدی هایتک عبارتند از:

• استفاده معنی دار: HITECH پذیرش و "استفاده معنادار" از EHR ها را تشویق می کند و تبادل اطلاعات بهداشتی ایمن و قابل همکاری را ترویج می کند.
• اجرا: این قانون اجرای HIPAA را تقویت می کند، مجازات های تخلفات را افزایش می دهد و دامنه اجرای آن را گسترش می دهد تا شرکای تجاری را نیز شامل شود.
• اعلان های نقض: مانند HIPAA، HITECH از سازمان های مراقبت های بهداشتی می خواهد که در صورت نقض داده های مربوط به PHI ناامن، به افراد آسیب دیده و HHS اطلاع دهند.

دولت و بخش عمومی

دولت و بخش دولتی نقش منحصر به فرد و حیاتی در امنیت سایبری دارند. آنها مقدار قابل توجهی از داده های حساس، از جمله اطلاعات شخصی شهروندان و داده های مربوط به امنیت ملی را در اختیار دارند. با ادامه تکامل تهدیدات سایبری، داشتن مقررات حاکم بر امنیت سایبری در این بخش ضروری شده است. در زیر مقررات کلیدی امنیت سایبری وجود دارد که رویکرد دولت و بخش عمومی را برای حفاظت از اطلاعات و زیرساخت های حیاتی شکل می دهد.

قانون مدیریت امنیت اطلاعات فدرال (FISMA)

قانون مدیریت امنیت اطلاعات فدرال (FISMA) در سال 2002 تصویب شد و یکی از اجزای حیاتی مقررات امنیت سایبری فدرال است. این دستورالعمل ها را برای حفاظت از سیستم های اطلاعاتی و داده های فدرال تعریف می کند. پایبندی به FISMA برای آژانس های فدرال برای حفظ امنیت و یکپارچگی داده ها و زیرساخت های دولتی بسیار مهم است. عدم رعایت الزامات FISMA می تواند منجر به نقض امنیت ملی و نقض داده ها شود.

اجزای کلیدی FISMA عبارتند از:

• مدیریت ریسک: FISMA بر یک رویکرد مبتنی بر ریسک برای امنیت اطلاعات تأکید دارد و آژانس های فدرال را ملزم به شناسایی، ارزیابی و کاهش خطرات امنیت سایبری می کند.
• نظارت مستمر: این قانون نظارت مستمر بر سیستم های اطلاعاتی و توسعه برنامه ها و سیاست های امنیتی را الزامی می کند.
• الزامات گزارش: FISMA از آژانس های فدرال می خواهد که حوادث امنیتی و وضعیت انطباق را به دفتر مدیریت و بودجه (OMB) و کنگره گزارش دهند.

قانون امنیت داخلی سال 2002

در سال 2002، قانون امنیت داخلی وزارت امنیت داخلی (DHS) را برای محافظت از زیرساخت های حیاتی کشور در برابر تهدیدات بالقوه امنیت سایبری ایجاد کرد. این قانون بر اهمیت همکاری و هماهنگی بین سازمان های دولتی و نهادهای خصوصی برای محافظت در برابر حملات سایبری که می تواند به زیرساخت های حیاتی آسیب برساند، تأکید می کند.

اجزای کلیدی قانون امنیت داخلی سال 2002 عبارتند از:

• اداره DHS: این قانون به DHS اختیار نظارت بر امنیت بخش های زیرساختی حیاتی و توسعه استراتژی هایی برای کاهش خطرات امنیت سایبری را می دهد.
• به اشتراک گذاری اطلاعات: به اشتراک گذاری اطلاعات بین سازمان های دولتی (مانند وزارت دفاع)، شرکای بخش خصوصی، و صاحبان و اپراتورهای زیرساخت های حیاتی را تشویق می کند.
• واکنش اضطراری: این قانون رویه ها و برنامه های واکنش به حوادث را برای حوادث امنیت سایبری که ممکن است پیامدهای امنیت ملی داشته باشد، تشریح می کند.

مقررات عمومی حفاظت از داده ها (GDPR)

در حالی که مقررات عمومی حفاظت از داده ها (GDPR) یک مقررات اروپایی است، دامنه آن فراتر از اتحادیه اروپا است و بر هر سازمانی که داده های شخصی ساکنان اتحادیه اروپا را پردازش می کند تأثیر می گذارد. GDPR که در سال 2018 اجرایی شد، الزامات سختگیرانه حفاظت از داده ها و حریم خصوصی را برای سازمان ها در بخش های مختلف اعمال می کند. عدم انطباق با GDPR می تواند منجر به جریمه های قابل توجهی شود و برای سازمان هایی با عملیات جهانی ضروری است که شیوه های امنیت سایبری خود را با اصول GDPR هماهنگ کنند.

اجزای کلیدی GDPR برای سازمان های مراقبت های بهداشتی عبارتند از:

• دامنه فراسرزمینی: GDPR برای سازمان هایی در سراسر جهان اعمال می شود که داده های شخصی ساکنان اتحادیه اروپا را پردازش کنند.
• اصول حفاظت از داده ها: GDPR بر اصول حفاظت از داده ها، از جمله پردازش قانونی داده های شخصی، به حداقل رساندن داده ها و حقوق موضوع داده ها تأکید دارد.
• اطلاع رسانی نقض داده ها: GDPR مستلزم اطلاع رسانی نقض داده ها به مرجع نظارتی مربوطه و در برخی موارد صاحبان داده است.

قانون به اشتراک گذاری اطلاعات امنیت سایبری (CISA)

قانون به اشتراک گذاری اطلاعات امنیت سایبری (CISA) که در سال 2015 معرفی شد، بر بهبود ارتباط اطلاعات تهدید امنیت سایبری بین بخش خصوصی و دولت فدرال تمرکز دارد. CISA تبادل اطلاعات تهدیدات امنیت سایبری حیاتی را ترویج می کند، که توانایی جمعی را برای شناسایی و پاسخ موثر به تهدیدات سایبری افزایش می دهد.

اجزای کلیدی CISA عبارتند از:

• به اشتراک گذاری اطلاعات: CISA سازمان ها را تشویق می کند تا اطلاعات تهدیدات سایبری و اقدامات دفاعی را با دولت و سایر نهادهای خصوصی به اشتراک بگذارند.
• حفاظت از مسئولیت: این قانون از سازمان هایی که اطلاعات تهدید را با حسن نیت به اشتراک می گذارند محافظت می کند.
• حفاظت از حریم خصوصی: CISA شامل مقرراتی برای محافظت از حریم خصوصی و آزادی های مدنی است و اطمینان حاصل می کند که اطلاعات قابل شناسایی شخصی (PII) به طور مناسب مدیریت می شود.

خرده فروشی و تجارت الکترونیک

صنایع خرده فروشی و تجارت الکترونیک در سال های اخیر دستخوش تغییرات قابل توجهی شده اند. اکنون مصرف کنندگان بیشتری ترجیح می دهند به صورت آنلاین خرید کنند، که منجر به تاکید بیشتر بر امنیت سایبری شده است. این صنایع بخش های قابل توجهی از داده های مشتری مانند اطلاعات پرداخت و اطلاعات شخصی را مدیریت می کنند و به شدت به زنجیره تامین متکی هستند. بنابراین، رعایت مقررات امنیت سایبری برای محافظت از این اطلاعات در یک بازار دیجیتال بسیار مهم است. در زیر مقررات اولیه امنیت سایبری که بر بخش های خرده فروشی و تجارت الکترونیک تأثیر می گذارد، همراه با الزامات و پیامدهای حفاظت از داده های مشتری آورده شده است.

قانون حفظ حریم خصوصی مصرف کننده کالیفرنیا (CCPA)

CCPA یا قانون حفظ حریم خصوصی مصرف کننده کالیفرنیا، گام مهمی در جهت تنظیم حریم خصوصی داده های مصرف کننده است. این قانون در سال 2018 تصویب شد و در سال 2020 اجرا شد و به ساکنان کالیفرنیا کنترل بیشتری بر اطلاعات شخصی خود می دهد. CCPA مسئولیت های جدیدی را بر مشاغل فعال در کالیفرنیا تحمیل می کند و پوشش گسترده ای دارد که محدود به شرکت های مستقر در کالیفرنیا نیست. این برای هر کسب و کاری که اطلاعات شخصی را پردازش می کند اعمال می شود و آن را به یک مقررات مهم برای مشاغل تجارت الکترونیک تبدیل می کند.

اجزای کلیدی CCPA عبارتند از:

• حقوق مصرف کننده: CCPA به ساکنان کالیفرنیا این حق را می دهد که به فروش اطلاعات شخصی خود دسترسی، حذف و انصراف دهند.
• الزامات مدیریت داده ها: کسب وکارها باید شیوه های جمع آوری و اشتراک گذاری داده های خود را افشا کنند و اقدامات حفاظت از داده ها را اجرا کنند.
• عدم تبعیض: CCPA کسب و کارها را از تبعیض علیه مصرف کنندگانی که از حقوق حریم خصوصی خود استفاده می کنند منع می کند.

قانون حفاظت از حریم خصوصی آنلاین کودکان (COPPA)

قانون حفاظت از حریم خصوصی آنلاین کودکان (COPPA) در سال 1998 تصویب شد و در سال 2013 برای محافظت از حریم خصوصی آنلاین کودکان زیر 13 سال اصلاح شد. COPPA تعهدات خاصی را بر وب سایت ها و سرویس های آنلاین جمع آوری داده های کودکان تحمیل می کند. برای جلوگیری از جریمه های سوء استفاده از داده های کودکان، پلتفرم های تجارت الکترونیک و وب سایت هایی که به کودکان خدمات ارائه می دهند یا محتوای کودک محور دارند باید از COPPA پیروی کنند.

اجزای کلیدی COPPA عبارتند از:

• رضایت والدین: COPPA برای جمع آوری اطلاعات شخصی از کودکان به رضایت والدین نیاز دارد.
• اعلامیه های حریم خصوصی: وب سایت ها باید اعلامیه های حریم خصوصی واضح و مختصر ارائه دهند که شیوه های جمع آوری داده ها را مشخص می کند.
• امنیت داده ها: COPPA اقدامات معقول امنیت داده ها را برای محافظت از اطلاعات کودکان الزامی می کند.

قانون معاملات اعتباری منصفانه و دقیق (FACTA)

قانون تراکنش های اعتباری منصفانه و دقیق (FACTA) قانونی است که به دنبال محافظت از اطلاعات اعتباری مصرف کننده و داده های کارت پرداخت است. اگرچه FACTA عمدتا گزارش های اعتباری را هدف قرار می دهد، اما پیامدهای امنیت سایبری برای خرده فروشان و مشاغلی دارد که در تراکنش های کارت پرداخت شرکت می کنند. خرده فروشان و مشاغلی که در تراکنش های کارت پرداخت دخیل هستند باید از مقررات FACTA پیروی کنند تا از سرقت هویت و کلاهبرداری مالی جلوگیری کنند.

اجزای کلیدی FACTA عبارتند از:

• قوانین پرچم قرمز: قوانین پرچم قرمز FACTA مشاغل را ملزم به اجرای برنامه های پیشگیری از سرقت هویت می کند.
• دفع اطلاعات مشتری: این قانون دفع ایمن اطلاعات مشتری، از جمله داده های کارت پرداخت را الزامی می کند.
• کوتاه کردن شماره کارت: FACTA چاپ بیش از پنج رقم آخر شماره کارت اعتباری روی رسیدها را ممنوع می کند.

فناوری و مخابرات

بخش های فناوری و مخابرات نوآوری را رهبری می کنند و راه حل های پیشرفته و اتصال را برای عصر دیجیتال ارائه می دهند. با این حال، مجرمان سایبری اغلب این صنایع را هدف قرار می دهند، بنابراین مقررات مختلف امنیت سایبری برای اطمینان از امنیت فناوری و شبکه های مخابراتی و محافظت از داده های حساس اجرا شده است. در زیر مقررات کلیدی امنیت سایبری که چشم انداز فناوری و ارتباطات از راه دور را شکل می دهد و بینش هایی در مورد الزامات و تأثیرات آنها بر حفاظت از اطلاعات و زیرساخت های حیاتی ارائه می دهد.

قانون حفظ حریم خصوصی ارتباطات الکترونیکی (ECPA)

قانون حفظ حریم خصوصی ارتباطات الکترونیکی (ECPA) قانون مهمی است که به حریم خصوصی ارتباطات الکترونیکی می پردازد. این قانون برای اولین بار در سال 1986 تصویب شد و چندین بار اصلاح شده است. ECPA استانداردهای قانونی را برای دسترسی و رهگیری ارتباطات الکترونیکی و سوابق ذخیره شده تعیین می کند. این قانون مهم است زیرا به ایجاد تعادل بین حقوق حریم خصوصی افراد و فعالیت های قانونی اجرای قانون کمک می کند. در نتیجه، این یک مقررات حیاتی برای ارائه دهندگان فناوری و مخابرات است.

اجزای کلیدی ECPA عبارتند از:

• الزامات حکم: ECPA شرایطی را تشریح می کند که تحت آن سازمان های مجری قانون می توانند به ارتباطات ایمیل و سایر سوابق الکترونیکی دسترسی داشته باشند که اغلب نیاز به حکم دارند.
• مقررات استراق سمع: این قانون بر استراق سمع ارتباطات الکترونیکی با قوانین خاصی برای رهگیری مکالمات تلفنی و ارتباطات الکترونیکی حاکم است.
• ارتباطات ذخیره شده: ECPA شرایطی را تعریف می کند که تحت آن سازمان های دولتی می توانند به ارتباطات الکترونیکی ذخیره شده مانند ایمیل ها و اسناد دسترسی داشته باشند.

قانون کلاهبرداری و سوء استفاده رایانه ای (CFAA)

قانون کلاهبرداری و سوء استفاده رایانه ای (CFAA) یک قانون فدرال است که جرایم مربوط به رایانه و دسترسی غیرمجاز به سیستم های کامپیوتری را هدف قرار می دهد. این قانون در سال 1986 تصویب شد و از آن زمان تاکنون چندین بار اصلاح شده است. CFAA یک قانون مهم است که به مبارزه با جرایم سایبری کمک می کند. در بازدارندگی مجرمان سایبری و محافظت از فناوری و سیستم های مخابراتی در برابر نفوذ غیرمجاز حیاتی است.

اجزای کلیدی CFAA عبارتند از:

• دسترسی غیرمجاز: CFAA دسترسی غیرمجاز به سیستم های کامپیوتری، شبکه ها و داده ها را ممنوع می کند.
• فعالیت های کلاهبرداری: این قانون به اشکال مختلف کلاهبرداری سایبری، از جمله سرقت هویت و دسترسی غیرمجاز با نیت مخرب می پردازد.
• مجازات ها: CFAA مجازات هایی را برای کسانی که در جرایم سایبری مجرم شناخته می شوند مشخص می کند که ممکن است شامل جریمه نقدی و حبس باشد.

قانون مخابرات سال 1996

قانون ارتباطات از راه دور 1996 قانونی است که به طور قابل توجهی بر صنعت مخابرات در ایالات متحده تأثیر گذاشته است. هدف اصلی آن تشویق رقابت و تنظیم خدمات مخابراتی است. با این حال، پیامدهای امنیت سایبری نیز دارد که به حفاظت از شبکه های مخابراتی مربوط می شود. قانون ارتباطات از راه دور نقشی حیاتی در شکل دادن به چشم انداز فعلی ارتباطات از راه دور ایفا کرده است و همچنان تأثیر مهمی بر نحوه رسیدگی به امنیت در این بخش دارد.

اجزای کلیدی قانون ارتباطات از راه دور 1996 عبارتند از:

• رقابت: این قانون رقابت در بخش مخابرات را تشویق می کند که می تواند منجر به بهبود وضعیت امنیتی شود.
• خدمات اضطراری: ارائه خدمات اضطراری از طریق شبکه های مخابراتی را الزامی می کند که امنیت شبکه قوی را ضروری می کند.
• دسترسی و اتصال: این قانون به مسائل دسترسی به شبکه و اتصال می پردازد که پیامدهای امنیت سایبری در مورد یکپارچگی و حفاظت شبکه دارد.

UpGuard یک راه حل نظارت بر سطح حمله است که از انواع مقررات امنیت سایبری هم در داخل و هم در سراسر شبکه فروشنده پشتیبانی می کند. تجزیه و تحلیل حاصل از این تلاش ها می تواند یک برنامه درمان ریسک ایجاد کند تا ذینفعان و طرف های علاقه مند را به طور مداوم در مورد وضعیت امنیتی سازمان شما مطلع کند.

محصولات ما، BreachSight و Vendor Risk، می توانند به سازمان شما کمک کنند تا با مقررات مختلف امنیت سایبری مطابقت داشته باشد. ویژگی های آنها را در زیر بررسی کنید!

• تشخیص نشت داده ها: با تشخیص به موقع نشت داده ها از نام تجاری، مالکیت معنوی و داده های مشتری خود محافظت کنید و از نقض داده های حساس جلوگیری کنید
• نظارت مداوم: اطلاعات بلادرنگ را دریافت کنید و قرار گرفتن در معرض خطرات، از جمله دامنه ها، IP ها و اعتبار کارمندان را مدیریت کنید
• کاهش سطح حمله: با کشف آسیب پذیری های قابل بهره برداری و دامنه هایی که در معرض خطر اشتباه تایپی هستند، سطح حمله خود را کاهش دهید
• نمایه امنیتی مشترک: با ایجاد یک نمایه مشترک UpGuard نیاز به پاسخگویی به پرسشنامه های امنیتی را از بین ببرید
• گردش کار و چشم پوشی ها: نحوه اصلاح مشکلات، چشم پوشی از خطرات و پاسخگویی به پرس و جوهای امنیتی را ساده و تسریع کنید
• گزارش و بینش: به گزارش های سفارشی برای ذینفعان مختلف دسترسی داشته باشید و اطلاعات مربوط به سطح حمله خارجی خود را مشاهده کنید

• پرسشنامه های امنیتی: پرسشنامه های امنیتی را با گردش کار خودکار کنید تا بینش عمیق تری در مورد امنیت فروشندگان و روابط تامین کننده خود به دست آورید
• رتبه بندی های امنیتی: با رتبه بندی های امنیتی مبتنی بر داده، عینی و پویا ما فورا وضعیت امنیتی فروشندگان خود را درک کنید
• ارزیابی ریسک: اجازه دهید شما را در هر مرحله از راه، از جمع آوری شواهد، ارزیابی ریسک ها و درخواست اصلاح راهنمایی کنیم
• نظارت بر ریسک فروشنده: فروشندگان خود را روزانه زیر نظر داشته باشید و جزئیات را مشاهده کنید تا بفهمید چه خطراتی بر وضعیت امنیتی آنها در طول چرخه عمر آنها تأثیر می گذارد.
• گزارش و بینش: کتابخانه گزارش های UpGuard دسترسی به گزارش های سفارشی برای ذینفعان مختلف را برای شما آسان تر و سریع تر می کند
• ریسک های شخص ثالث مدیریت شده: به تحلیلگران متخصص ما اجازه دهید برنامه مدیریت ریسک شخص ثالث شما را مدیریت کنند و منابع امنیتی شما را تخصیص دهند