بردار حمله چیست؟ 16 مثال مهم در سال 2023

در امنیت سایبری، بردار حمله روشی برای دستیابی به دسترسی غیرمجاز به شبکه برای راه اندازی یک حمله سایبری است. بردارهای حمله به مجرمان سایبری اجازه می دهند تا از آسیب پذیری های سیستم برای دسترسی به داده های حساس، اطلاعات شناسایی شخصی (PII) و سایر اطلاعات ارزشمند قابل دسترسی پس از نقض داده ها سوء استفاده کنند.

با میانگین هزینه نقض داده ها 4.35 میلیون دلار، مهم است که از قبل برنامه ریزی کنید تا بردارهای حمله بالقوه را به حداقل برسانید و از نقض داده ها جلوگیری کنید. پزشکی قانونی دیجیتال و انتساب IP برای پاکسازی نقض داده ها مفید هستند، اما بسیار مهمتر است که بدانید چگونه می توانید از آنها جلوگیری کنید.

رایج ترین بردارهای حمله شامل بدافزار، ویروس ها، پیوست های ایمیل، صفحات وب، پاپ آپ ها، پیام های فوری، پیام های متنی و مهندسی اجتماعی است. با این حال، تعداد تهدیدات سایبری همچنان در حال افزایش است زیرا مجرمان سایبری به دنبال سوء استفاده از آسیب پذیری های اصلاح نشده یا روز صفر فهرست شده در CVE و وب تاریک هستند، زیرا هیچ راه حل واحدی برای جلوگیری از هر بردار حمله وجود ندارد.

مجرمان سایبری به طور فزاینده ای پیچیده می شوند و دیگر تکیه بر نرم افزار آنتی ویروس به عنوان سیستم امنیتی اولیه کافی نیست. به همین دلیل است که سازمان ها باید از دفاع عمیق استفاده کنند تا خطر امنیت سایبری را به حداقل برسانند.

تفاوت بین بردار حمله، سطح حمله و بردار تهدید

بردار حمله روشی برای دسترسی غیرمجاز به یک شبکه یا سیستم کامپیوتری است.

سطح حمله تعداد کل بردارهای حمله ای است که یک مهاجم می تواند از آنها برای دستکاری یک شبکه یا سیستم کامپیوتری یا استخراج داده ها استفاده کند.

بردار تهدید را می توان به جای بردار حمله استفاده کرد و به طور کلی راه های بالقوه ای را که هکر می تواند به داده ها یا سایر اطلاعات محرمانه دسترسی پیدا کند، توصیف می کند.

نمونه های رایج بردار حمله

1. اعتبارنامه های به خطر افتاده

نام های کاربری و رمزهای عبور هنوز رایج ترین نوع اعتبار دسترسی هستند و همچنان در نشت داده ها، کلاهبرداری های فیشینگ و بدافزارها در معرض دید قرار می گیرند. هنگام گم شدن، دزدیده شدن یا افشا، اعتبارنامه ها به مهاجمان دسترسی بدون محدودیت می دهند. به همین دلیل است که سازمان ها اکنون در حال سرمایه گذاری بر روی ابزارهایی برای نظارت مداوم بر قرار گرفتن در معرض داده ها و اعتبارنامه های فاش شده هستند. مدیران رمز عبور، احراز هویت دو مرحله ای (2FA)، احراز هویت چند عاملی (MFA) و بیومتریک می توانند خطر نشت اعتبار و در نتیجه یک حادثه امنیتی را نیز کاهش دهند.

2. اعتبار ضعیف

رمزهای عبور ضعیف و رمزهای عبور استفاده مجدد به این معنی است که یک نقض داده می تواند منجر به موارد بیشتری شود. به سازمان خود بیاموزید که چگونه یک رمز عبور امن ایجاد کند، روی یک مدیر رمز عبور یا یک ابزار ورود به سیستم سرمایه گذاری کند و کارکنان را در مورد مزایای آنها آموزش دهد.

3. تهدیدات داخلی

کارمندان ناراضی یا خودی های مخرب می توانند اطلاعات خصوصی را افشا کنند یا اطلاعاتی در مورد آسیب پذیری های خاص شرکت ارائه دهند.

4. رمزگذاری گم شده یا ضعیف

روش های رایج رمزگذاری داده ها مانند گواهینامه های SSL و DNSSEC می توانند از حملات مرد میانی جلوگیری کنند و از محرمانه بودن داده های منتقل شده محافظت کنند. رمزگذاری گم شده یا ضعیف برای داده ها در حالت استراحت می تواند به این معنی باشد که داده ها یا اعتبارنامه های حساس در صورت نقض داده ها یا نشت داده ها در معرض دید قرار می گیرند.

5. پیکربندی نادرست

پیکربندی نادرست سرویس های ابری، مانند Google Cloud Platform، Microsoft Azure یا AWS، یا استفاده از اعتبارنامه های پیش فرض می تواند منجر به نقض داده ها و نشت داده ها شود، مجوزهای S3 شما را بررسی کنید یا شخص دیگری این کار را انجام دهد. در صورت امکان مدیریت پیکربندی را خودکار کنید تا از رانش پیکربندی جلوگیری کنید.

6. باج افزار

باج افزار نوعی اخاذی است که در آن داده ها حذف یا رمزگذاری می شوند مگر اینکه باجی پرداخت شود، مانند WannaCry. با حفظ یک برنامه دفاعی، از جمله وصله نگه داشتن سیستم های خود و پشتیبان گیری از داده های مهم، تأثیر حملات باج افزار را به حداقل برسانید.

خطرات زنجیره تامین را با این الگوی پرسشنامه همه گیر رایگان پیگیری >

7. فیشینگ

حملات فیشینگ حملات مهندسی اجتماعی هستند که در آن شخصی که خود را به عنوان یک همکار یا موسسه قانونی معرفی می کند، از طریق ایمیل، تلفن یا پیام متنی با هدف تماس می گیرد تا آنها را فریب دهد تا داده های حساس، اعتبارنامه ها یا اطلاعات شناسایی شخصی (PII) را ارائه دهند. پیام های جعلی می توانند کاربران را با ویروس ها یا بارهای بدافزار به وب سایت های مخرب بفرستند.

انواع مختلف حملات فیشینگ را در اینجا بیاموزید.

8. آسیب پذیری ها

آسیب پذیری های امنیتی جدید هر روز به CVE اضافه می شود و آسیب پذیری های روز صفر به همان اندازه یافت می شوند. اگر یک توسعه دهنده قبل از اینکه حمله بتواند از آن سوء استفاده کند، پچی را برای یک آسیب پذیری روز صفر منتشر نکرده باشد، جلوگیری از حملات روز صفر می تواند دشوار باشد.

در اینجا درباره آسیب پذیری ها بیشتر بدانید.

9. نیروی بی رحم

حملات brute force بر اساس آزمون و خطا است. مهاجمان ممکن است به طور مداوم سعی کنند به سازمان شما دسترسی پیدا کنند تا زمانی که یک حمله کار کند. این می تواند با حمله به رمزهای عبور ضعیف یا رمزگذاری، ایمیل های فیشینگ یا ارسال پیوست های ایمیل آلوده حاوی نوعی بدافزار باشد. کامل ما را در مورد حملات brute force بخوانید.

10. انکار سرویس توزیع شده (DDoS)

حملات DDoS حملات سایبری علیه منابع شبکه ای مانند مراکز داده، سرورها، وب سایت ها یا برنامه های کاربردی وب هستند و می توانند در دسترس بودن یک سیستم کامپیوتری را محدود کنند. مهاجم منبع شبکه را با پیام هایی پر می کند که باعث کاهش سرعت یا حتی از کار افتادن آن می شود و آن را برای کاربران غیرقابل دسترس می کند. کاهش های بالقوه شامل CDN ها و پراکسی ها است.

تزریق 11. SQL

SQL مخفف یک زبان پرس و جو ساختاریافته است، یک زبان برنامه نویسی که برای برقراری ارتباط با پایگاه های داده استفاده می شود. بسیاری از سرورهایی که داده های حساس را ذخیره می کنند از SQL برای مدیریت داده های پایگاه داده خود استفاده می کنند. تزریق SQL از SQL مخرب استفاده می کند تا سرور اطلاعاتی را که در غیر این صورت افشا نمی کرد، افشا کند. اگر پایگاه داده اطلاعات مشتری، شماره کارت اعتباری، اعتبار یا سایر اطلاعات شناسایی شخصی (PII) را ذخیره کند، این یک خطر سایبری بزرگ است.

12. تروجان ها

اسب های تروجان بدافزاری هستند که با تظاهر به اینکه یک برنامه قانونی هستند، کاربران را گمراه می کنند و اغلب از طریق پیوست های ایمیل آلوده یا نرم افزارهای مخرب جعلی منتشر می شوند.

13. اسکریپت نویسی بین سایتی (XSS)

حملات XSS شامل تزریق کد مخرب به یک وب سایت است، اما خود وب سایت مورد حمله قرار نمی گیرد، بلکه هدف آن تأثیرگذاری بر بازدیدکنندگان وب سایت است. یک روش رایج که مهاجمان می توانند حملات اسکریپت نویسی بین سایتی را به کار گیرند، تزریق کد مخرب به یک نظر است، به عنوان مثال جاسازی پیوندی به جاوا اسکریپت مخرب در بخش نظرات یک وبلاگ.

14. ربودن جلسه

هنگامی که وارد یک سرویس می شوید، به طور کلی یک کلید جلسه یا کوکی در اختیار رایانه شما قرار می دهد تا نیازی به ورود مجدد به سیستم نداشته باشید. این کوکی می تواند توسط مهاجمی که از آن برای دسترسی به اطلاعات حساس استفاده می کند، ربوده شود.

15. حملات مرد میانی

شبکه های Wi-Fi عمومی را می توان برای انجام حملات مرد میانی و رهگیری ترافیکی که قرار بود به جای دیگری برود، مانند زمانی که وارد یک سیستم امن می شوید، مورد سوء استفاده قرار داد.

16. فروشندگان شخص سوم و چهارم

افزایش برون سپاری به این معنی است که فروشندگان شما خطر امنیت سایبری بزرگی برای داده های مشتری و داده های اختصاصی شما ایجاد می کنند. برخی از بزرگترین نقض داده ها توسط اشخاص ثالث ایجاد شده است.

چرا بردارهای حمله توسط مهاجمان مورد سوء استفاده قرار می گیرند؟

مجرمان سایبری می توانند از حمله به سیستم های نرم افزاری سازمان شما، مانند سرقت شماره کارت اعتباری یا اعتبار بانکداری آنلاین، درآمد کسب کنند. با این حال، راه های پیچیده تر دیگری برای کسب درآمد از اقدامات آنها وجود دارد که به اندازه سرقت پول آشکار نیستند.

مهاجمان ممکن است سیستم شما را با بدافزاری آلوده کنند که امکان دسترسی از راه دور به سرور فرمان و کنترل را فراهم می کند. هنگامی که صدها یا حتی هزاران رایانه را آلوده کردند، می توانند یک بات نت ایجاد کنند که می تواند برای ارسال ایمیل های فیشینگ، راه اندازی حملات سایبری دیگر، سرقت داده های حساس یا استخراج ارز دیجیتال استفاده شود.

یکی دیگر از انگیزه های رایج دسترسی به اطلاعات شناسایی شخصی (PII)، اطلاعات مراقبت های بهداشتی و بیومتریک برای ارتکاب کلاهبرداری بیمه، کلاهبرداری در کارت اعتباری یا به دست آوردن غیرقانونی داروهای تجویزی است.

رقبا ممکن است مهاجمان را برای انجام جاسوسی شرکتی استخدام کنند یا مراکز داده شما را با یک حمله انکار سرویس توزیع شده (DDoS) بیش از حد بارگذاری کنند تا باعث خرابی شود، به فروش آسیب برساند و باعث شود مشتریان کسب و کار شما را ترک کنند.

پول تنها انگیزه نیست. مهاجمان ممکن است بخواهند اطلاعات را به مردم درز دهند، سازمان های خاصی را شرمنده کنند، ایدئولوژی های سیاسی را رشد دهند یا جنگ سایبری را از طرف دولت خود مانند ایالات متحده یا چین انجام دهند.

مهاجمان چگونه از بردارهای حمله سوء استفاده می کنند؟

راه های زیادی برای افشاگری وجود دارد, تغییر, غیرفعال کردن, از بین بردن, سرقت یا دسترسی غیرمجاز به سیستم های کامپیوتری, زیرساخت ها, شبکه ها, سیستم عامل ها, و دستگاه های اینترنت اشیا.

به طور کلی، بردارهای حمله را می توان به حملات غیرفعال یا فعال تقسیم کرد:

اکسپلویت های بردار حمله غیرفعال

سوء استفاده های بردار حمله غیرفعال تلاشی برای دسترسی یا استفاده از اطلاعات سیستم بدون تأثیر بر منابع سیستم، مانند اشتباه تایپ، فیشینگ و سایر حملات مبتنی بر مهندسی اجتماعی است.

اکسپلویت های بردار حمله فعال

سوء استفاده های بردار حمله سایبری فعال تلاشی برای تغییر یک سیستم یا تأثیرگذاری بر عملکرد آن مانند بدافزار، سوء استفاده از آسیب پذیری های اصلاح نشده، جعل ایمیل، حملات مرد میانی، ربودن دامنه و باج افزار است.

با این حال، اکثر بردارهای حمله شباهت هایی دارند:

• مهاجم یک هدف بالقوه را شناسایی می کند
• مهاجم با استفاده از مهندسی اجتماعی، بدافزار، فیشینگ، OPSEC و اسکن خودکار آسیب پذیری اطلاعات مربوط به هدف را جمع آوری می کند
• مهاجمان از این اطلاعات برای شناسایی بردارهای حمله احتمالی و ایجاد یا استفاده از ابزارهایی برای بهره برداری از آنها استفاده می کنند
• مهاجمان به سیستم دسترسی غیرمجاز پیدا می کنند و داده های حساس را می دزدند یا کدهای مخرب را نصب می کنند
• مهاجمان کامپیوتر یا شبکه را نظارت می کنند، اطلاعات را می دزدند یا از منابع محاسباتی استفاده می کنند.

یکی از بردارهای حمله که اغلب نادیده گرفته می شود، فروشندگان و ارائه دهندگان خدمات شخص سوم و چهارم شما است. مهم نیست که سیاست های امنیت داخلی شبکه و امنیت اطلاعات شما چقدر پیچیده است - اگر فروشندگان به داده های حساس دسترسی داشته باشند، خطر بزرگی برای سازمان شما هستند.

به همین دلیل است که اندازه گیری و کاهش ریسک های شخص ثالث و ریسک های شخص چهارم مهم است. این بدان معناست که باید بخشی از سیاست امنیت اطلاعات و برنامه مدیریت ریسک اطلاعات شما باشد.

سرمایه گذاری در ابزارهای هوش تهدید را در نظر بگیرید که به خودکارسازی مدیریت ریسک فروشنده کمک می کند و به طور خودکار وضعیت امنیتی فروشنده شما را نظارت می کند و در صورت بدتر شدن آن به شما اطلاع می دهد.

هر سازمانی اکنون به یک چارچوب مدیریت ریسک شخص ثالث، خط مشی مدیریت فروشنده و برنامه مدیریت ریسک فروشنده نیاز دارد.

قبل از در نظر گرفتن یک فروشنده جدید، یک ارزیابی ریسک امنیت سایبری انجام دهید تا بفهمید چه بردارهای حمله ای را می توانید با استفاده از آنها به سازمان خود معرفی کنید و در مورد انطباق SOC 2 آنها بپرسید.

چگونه در برابر بردارهای حمله رایج دفاع کنیم؟

برای رسیدگی به بردارهای حمله رایج، کنترل های امنیتی باید در اکثر سطح حمله گسترش یابد. این فرآیند با شناسایی تمام نقاط ورود ممکن به شبکه خصوصی شما آغاز می شود - مرزبندی که در همه مشاغل متفاوت خواهد بود.

استراتژی های دفاع سایبری زیر به شما کمک می کند تا نقاط ورودی را که اغلب مورد سوء استفاده قرار می گیرند مسدود کنید و همچنین مناطق احتمالی در اکوسیستم خود را که ممکن است بردارهای حمله مسکن باشند، برجسته کنید.

• اعتبارنامه های امن اینترنت اشیا ایجاد کنید - اکثر دستگاه های اینترنت اشیا هنوز از اعتبار ورود به کارخانه قابل پیش بینی خود استفاده می کنند و آنها را به اهداف اصلی حملات DDoS تبدیل می کند.
• از یک مدیر رمز عبور استفاده کنید - مدیران رمز عبور اطمینان حاصل می کنند که اعتبار ورود به سیستم در برابر حملات brute force قوی و انعطاف پذیر است.
• آموزش کارکنان - برای جلوگیری از رایج شدن کارکنان برای مهندسی اجتماعی و تاکتیک های فیشینگ، آنها باید در مورد نحوه شناسایی و گزارش فعالیت های بالقوه مجرمان سایبری آموزش ببینند. انسان ها همیشه ضعیف ترین نقاط در هر برنامه امنیتی خواهند بود.
• شناسایی و خاموش کردن نشت داده ها - اکثر کسب و کارها ناآگاهانه داده های حساسی را فاش می کنند که می تواند نقض داده ها را تسهیل کند. راه حل تشخیص نشت داده ها این مشکل امنیتی حیاتی را حل می کند.
• شناسایی و اصلاح تمام آسیب پذیری های سیستم - این کار باید برای شبکه های فروشنده داخلی و خارجی انجام شود. یک راه حل نظارت بر سطح حمله می تواند به شما در انجام این کار کمک کند.
• نرم افزار آنتی ویروس را به روز نگه دارید - به روز رسانی ها نرم افزار آنتی ویروس را از آخرین تهدیدات سایبری پرسه زدن در اینترنت مطلع می کند.
• نرم افزار شخص ثالث را به طور مرتب به روز نگه دارید - به روزرسانی های نرم افزار حاوی وصله های حیاتی برای بردارهای حمله تازه کشف شده است. بسیاری از مهاجمان سایبری با سوء استفاده از آسیب پذیری های شناخته شده در نرم افزارهای قدیمی به موفقیت دست یافته اند.

UpGuard سطوح حمله شخص ثالث داخلی و خارجی را برای بردارهای حمله رایج و نشت احتمالی داده ها نظارت می کند. UpGuard با کمک به تیم های امنیتی برای شناسایی و خاموش کردن سریع آسیب پذیری ها قبل از کشف توسط مجرمان سایبری، محافظت بی سابقه ای در برابر نقض داده ها و حملات زنجیره تامین ارائه می دهد.

ویدیوی زیر را تماشا کنید تا بدانید چگونه UpGuard می تواند به فشرده سازی سطح حمله شما کمک کند تا خطرات نقض داده های شما را کاهش دهد.

ویژگی های مدیریت سطح حمله UpGuard را با این تور محصول خودراهنما تجربه کنید >