حمله سایبری چیست؟ تکنیک ها و اهداف رایج حمله

حمله سایبری تلاشی غیرمجاز برای دسترسی به یک سیستم کامپیوتری برای اندازه، تغییر یا سرقت داده ها است.

مجرمان سایبری می توانند از انواع بردارهای حمله برای راه اندازی یک حمله سایبری از جمله بدافزار، فیشینگ، باج افزار و حملات مرد میانی استفاده کنند. هر یک از این حملات با خطرات ذاتی و خطرات باقیمانده امکان پذیر می شوند.

یک مجرم سایبری ممکن است با هک کردن یک سیستم مستعد، یک هدف مشخص را بدزدد، تغییر دهد یا از بین ببرد. تهدیدات سایبری می توانند از نصب نرم افزارهای مخرب مانند بدافزار یا حمله باج افزار (مانند WannaCry) در یک کسب و کار کوچک تا تلاش برای از بین بردن زیرساخت های حیاتی مانند یک دولت محلی یا سازمان دولتی مانند FBI یا وزارت امنیت داخلی متغیر باشند. یکی از محصولات جانبی رایج یک حمله سایبری، نقض داده ها است که در آن داده های شخصی یا سایر اطلاعات حساس در معرض دید قرار می گیرند.

از آنجایی که سازمان های بیشتری مهم ترین داده های خود را آنلاین می کنند، نیاز فزاینده ای به متخصصان امنیت اطلاعات وجود دارد که بدانند چگونه از مدیریت ریسک اطلاعات برای کاهش خطرات امنیت سایبری خود استفاده کنند. این همراه با افزایش استفاده و تمرکز نظارتی بر برون سپاری به این معنی است که مدیریت ریسک فروشنده و چارچوب های مدیریت ریسک شخص ثالث بیش از هر زمان دیگری مهم هستند.

چرا حملات سایبری اتفاق می افتد؟

انگیزه های پشت حملات سایبری متفاوت است. رایج ترین دسته حملات سایبری، حملات دولت-ملت است این نوع حمله توسط مجرمان سایبری به نمایندگی از یک ملت (معمولا روسیه) انجام می شود. مهاجمان دولت-ملت معمولا زیرساخت های حیاتی را هدف قرار می دهند زیرا در صورت به خطر افتادن بیشترین تأثیر منفی را بر یک ملت دارند.

نمونه ای از چنین حادثه ای حمله به خط لوله استعماری است. گروه مجرمان سایبری روسی، DarkSide، سیستم های فناوری اطلاعات Colonial Pipelines را با باج افزار آلوده کرد و تمام عملیات آن را مختل کرد. برای از سرگیری عرضه حیاتی بنزین به ایالت، Colonial Pipeline باج Darkside را در ازای یک کلید رمزگشایی برای بازگرداندن سیستم های رمزگذاری شده خود پرداخت کرد.

به دلیل تهدید فزاینده حملات دولت-ملت، اجرای امنیت سایبری و کنترل های امنیت شبکه در سراسر سازمان اکنون بیش از هر زمان دیگری مهم است.

تهدیدات سایبری داخلی در مقابل خارج

حملات سایبری می تواند از داخل یا خارج از سازمان شما رخ دهد:

• حمله سایبری داخلی: از داخل محیط امنیتی سازمان آغاز می شود، مانند شخصی که اجازه دسترسی به داده های حساسی را دارد که داده ها را می دزدد.
• حمله سایبری خارجی: از خارج از محیط امنیتی آغاز می شود، مانند حمله انکار سرویس توزیع شده (حمله DDoS) که توسط یک بات نت طراحی شده است.

حملات سایبری چه چیزی را هدف قرار می دهند؟

حملات سایبری منبعی (فیزیکی یا منطقی) را هدف قرار می دهند که دارای یک یا چند آسیب پذیری است که می توان از آن سوء استفاده کرد. در نتیجه حمله، محرمانه بودن، یکپارچگی یا در دسترس بودن منبع ممکن است به خطر بیفتد.

در برخی از حملات سایبری، آسیب، قرار گرفتن در معرض داده ها یا کنترل منابع ممکن است فراتر از مواردی باشد که در ابتدا به عنوان آسیب پذیر شناسایی شده است، از جمله دسترسی به شبکه Wi-Fi، رسانه های اجتماعی، سیستم عامل ها یا اطلاعات حساس مانند کارت اعتباری یا شماره حساب بانکی.

یکی از معروف ترین نمونه های حمله سایبری که برای نظارت به کار گرفته شد، حمله زنجیره تامین Solarwinds بود. مجرمان سایبری روسی با استفاده از بدافزارهای به روز رسانی محصول Solarwinds Orion، به نهادهای مختلف دولت ایالات متحده دسترسی پیدا کردند. از آنجایی که این محصول توسط دولت ایالات متحده مورد استفاده قرار می گرفت، مجرمان سایبری توانستند به شبکه های آن دسترسی پیدا کنند و مکاتبات داخلی خصوصی را رهگیری کنند.

چنین حملات سایبری بسیار پیچیده ای می توانند فایروال ها و VPN ها را دور بزنند زیرا در پشت فرآیندهای رایانه ای قانونی پنهان می شوند. این همچنین ردیابی مجرمان سایبری مسئول را برای مجریان قانون بسیار دشوار می کند.

محرمانه بودن، یکپارچگی و در دسترس بودن به عنوان سه گانه سیا شناخته می شود و اساس امنیت اطلاعات است.

حملات سایبری منفعل در مقابل حملات سایبری فعال

حملات سایبری می تواند منفعل یا فعال باشد.

حملات سایبری غیرفعال شامل تلاش برای دسترسی یا استفاده از اطلاعات از یک سیستم هدف بدون تأثیر بر منابع سیستم - به عنوان مثال، اشتباه تایپی است.

حملات سایبری فعال شامل تلاش های عمدی برای تغییر یک سیستم یا تأثیر بر عملیات است - به عنوان مثال، نقض داده ها و حملات باج افزار.

رایج ترین نوع حملات سایبری

نمونه هایی از حملات سایبری فعال عبارتند از:

• حملات bruute force: یک روش کرک محبوب که شامل حدس زدن نام کاربری و رمزهای عبور برای دسترسی غیرمجاز به یک سیستم یا داده های حساس است.
• اسکریپت نویسی بین سایتی (XSS): نوعی آسیب پذیری امنیتی که معمولا در برنامه های وب یافت می شود. XSS مهاجمان را قادر می سازد تا اسکریپت های سمت کلاینت را به صفحات وب مشاهده شده توسط سایر کاربران تزریق کنند و ممکن است برای دور زدن کنترل دسترسی، مانند سیاست همان مبدا استفاده شود.
• حملات انکار سرویس (DoS): زمانی اتفاق می افتد که کاربران قانونی به دلیل اقدامات یک عامل تهدید سایبری مخرب قادر به دسترسی به سیستم های اطلاعاتی، دستگاه ها یا سایر منابع شبکه نیستند.
• بهره برداری: بخشی از نرم افزار، داده ها یا دنباله ای از دستورات که از آسیب پذیری برای ایجاد رفتار ناخواسته یا دسترسی غیرمجاز به داده های حساس استفاده می کند.
• جعل ایمیل: ایجاد ایمیل با آدرس فرستنده جعلی. از آنجایی که پروتکل های اصلی ایمیل فاقد احراز هویت هستند، حملات فیشینگ و ایمیل های هرزنامه می توانند هدر ایمیل را جعل کنند تا گیرنده را در مورد فرستنده ایمیل گمراه کنند.
• فیشینگ: اطلاعات حساسی مانند اعتبار ورود، شماره کارت اعتباری، شماره حساب بانکی یا سایر اطلاعات مالی را با ظاهر شدن به عنوان یک سایت قانونی جمع آوری می کند.
• مرد میانی: یک مهاجم ارتباط بین دو طرفی را که معتقدند مستقیما با هم ارتباط برقرار می کنند، منتقل می کند و احتمالا تغییر می دهد. این به مهاجم اجازه می دهد تا ارتباطات را رله کند، گوش دهد و حتی آنچه را که هر طرف می گوید تغییر دهد.
• Man-in-the-Browser: یک پروکسی برای یک اسب تروجان که با استفاده از آسیب پذیری های موجود در مرورگر برای تغییر صفحات وب و محتوای تراکنش یا درج محتوای جدید به صورت پنهان، مرورگر وب را آلوده می کند.
• سیل پینگ: یک حمله انکار سرویس ساده که در آن مهاجم قربانی را با بسته های "درخواست اکو" (پینگ) ICMP مغلوب می کند.
• پینگ مرگ: حمله به یک سیستم کامپیوتری که شامل ارسال یک پینگ نادرست یا مخرب به رایانه است
• حمله Smurf: یک حمله انکار سرویس توزیع شده که در آن تعداد زیادی از بسته های پروتکل پیام کنترل اینترنت (ICMP) با IP منبع جعلی قربانی مورد نظر با استفاده از یک آدرس پخش IP به یک شبکه کامپیوتری پخش می شود.
• سرریز بافر: مهاجمان با بازنویسی حافظه یک برنامه، از مشکلات سرریز بافر سوء استفاده می کنند. این مسیر اجرای برنامه را تغییر می دهد و پاسخی را ایجاد می کند که به فایل ها آسیب می رساند یا اطلاعات خصوصی را در معرض دید قرار می دهد
• سرریز پشته: شکلی از سرریز بافر که زمانی اتفاق می افتد که تکه ای از حافظه به پشته اختصاص داده می شود و داده ها در این حافظه نوشته می شوند بدون اینکه هیچ گونه بررسی محدودی روی داده ها انجام شود.
• سرریز پشته: نوعی سرریز بافر که باعث می شود یک برنامه داده های بیشتری را در بافر واقع در پشته نسبت به آنچه برای بافر اختصاص داده شده است بنویسد و در نتیجه داده های مجاور در پشته خراب می شود که باعث از کار افتادن یا عملکرد نادرست برنامه می شود.
• حملات رشته قالب بندی: زمانی اتفاق می افتد که داده های ارسال شده یک رشته ورودی به عنوان یک دستور توسط برنامه ارزیابی شود. به این ترتیب، مهاجم می تواند کد را اجرا کند، پشته را بخواند یا باعث ایجاد خطای تقسیم بندی در برنامه در حال اجرا شود و باعث ایجاد رفتارهای جدیدی شود که می تواند امنیت یا ثبات سیستم را به خطر بیندازد.
• حملات دسترسی مستقیم: حمله ای که در آن یک هکر می تواند به رایانه دسترسی پیدا کند و بتواند مستقیما داده ها را از آن دانلود کند.
• مهندسی اجتماعی: مهندسی اجتماعی یک بردار حمله است که از روانشناسی و حساسیت انسان برای دستکاری قربانیان برای افشای اطلاعات محرمانه و داده های حساس یا انجام اقدامی که استانداردهای امنیتی معمول را نقض می کند، سوء استفاده می کند.
• نرم افزارهای جاسوسی: نرم افزارهای ناخواسته، نوعی نرم افزار مخرب یا بدافزار، که برای افشای اطلاعات حساس، سرقت داده های استفاده از اینترنت، دسترسی یا آسیب رساندن به دستگاه محاسباتی شما طراحی شده اند.
• دستکاری: اصلاح محصول یا خدماتی که به منظور آسیب رساندن به کاربر نهایی در نظر گرفته شده است.
• افزایش امتیاز: بهره برداری از خطای برنامه نویسی، آسیب پذیری، نقص طراحی، نظارت بر پیکربندی یا کنترل دسترسی در یک سیستم عامل یا برنامه برای دسترسی غیرمجاز به منابعی که معمولا از برنامه یا کاربر محدود می شوند.
• ویروس ها: یک برنامه کامپیوتری که هنگام اجرا ، با تغییر سایر برنامه های رایانه ای و درج کد خود ، خود را تکثیر می کند.
• حمله نهنگ: نوعی حمله فیشینگ که مدیران سطح بالا مانند مدیرعامل یا مدیر مالی را هدف قرار می دهد تا اطلاعات حساس یک شرکت را سرقت کنند. این می تواند شامل اطلاعات مالی یا اطلاعات شخصی کارمندان باشد.
• کرم ها: نوعی نرم افزار مخرب که خود تکثیر می شود و رایانه های دیگر را آلوده می کند در حالی که در سیستم های آلوده فعال می ماند.
• باج افزار: نوعی نرم افزار مخرب یا بدافزار که برای جلوگیری از دسترسی به سیستم رایانه یا داده ها تا زمان پرداخت باج طراحی شده است. باج افزار از طریق ایمیل های فیشینگ، تبلیغات نادرست، بازدید از وب سایت های آلوده یا با سوء استفاده از آسیب پذیری ها پخش می شود.
• اسب های تروجان: هر بدافزاری که کاربران را از هدف واقعی خود گمراه کند.
• کد مخرب: هر برنامه یا فایلی که برای کاربر رایانه مضر باشد. انواع بدافزارها شامل ویروس های رایانه ای، کرم ها، اسب های تروجان، جاسوس افزارها، ابزارهای تبلیغاتی مزاحم و باج افزار است.
• تزریق SQL: یک تکنیک تزریق کد که برای حمله به برنامه های مبتنی بر داده استفاده می شود، که در آن دستورات مخرب SQL برای اجرا در یک فیلد ورودی قرار می گیرند (به عنوان مثال برای تخلیه محتویات پایگاه داده به مهاجم).
• سوء استفاده از روز صفر: یک آسیب پذیری امنیتی اصلاح نشده که برای توسعه دهنده نرم افزار، سخت افزار یا سیستم عامل ناشناخته است و مهاجمان اکسپلویت برای استفاده از حفره امنیتی استفاده می کنند.

یادگیری نحوه انتخاب بهترین محصول مدیریت سطح حمله برای صنعت فناوری >

نمونه های رایج تهدیدات سایبری غیرفعال:

• نظارت کامپیوتری: نظارت بر فعالیت رایانه و داده های ذخیره شده در هارد دیسک.
• نظارت بر شبکه: نظارت بر فعالیت ها و داده های منتقل شده از طریق شبکه های کامپیوتری.
• استراق سمع: نظارت بر مکالمات تلفنی و اینترنتی توسط شخص ثالث، اغلب با روش های پنهان.
• ضربه زدن به فیبر: از یک روش ضربه زدن به شبکه استفاده می کند که سیگنال را از فیبر نوری بدون قطع اتصال استخراج می کند.
• اسکن پورت: تکنیکی که برای شناسایی پورت ها و سرویس های باز موجود در میزبان شبکه استفاده می شود.
• اسکن بیکار: یک روش اسکن پورت TCP که شامل ارسال بسته های جعلی به رایانه برای اطلاع از خدمات موجود است
• ثبت ضربه زدن به کلید (keylogging): عمل ضبط کلیدهایی که روی صفحه کلید زده می شود تا قربانی از نظارت بر اقدامات خود بی اطلاع باشد.
• خراش دادن داده ها: تکنیکی که در آن یک برنامه کامپیوتری داده ها را از خروجی قابل خواندن توسط انسان استخراج می کند که از برنامه دیگری می آید.
• Backdoor: روشی مخفیانه برای دور زدن احراز هویت یا رمزگذاری عادی در رایانه، محصول، دستگاه تعبیه شده یا تجسم آن.
• تایپ: تایپی نوعی اسکات سایبری است که در آن شخصی روی نام های دامنه مشابه نام های متعلق به برند یا کپی رایت دیگری می نشیند و کاربران اینترنتی را هدف قرار می دهد که به جای استفاده از موتور جستجو، آدرس وب سایت را به اشتباه در مرورگر وب خود تایپ می کنند.
• استراق سمع: عمل گوش دادن مخفیانه یا مخفیانه به مکالمه یا ارتباطات خصوصی دیگران بدون رضایت آنها
• آسیب پذیری ها: ضعفی که می تواند توسط یک حمله سایبری برای دسترسی غیرمجاز یا انجام اقدامات غیرمجاز بر روی یک سیستم رایانه ای مورد سوء استفاده قرار گیرد.

اهداف حملات سایبری زیرساخت های رایج

شش هدف رایج حمله سایبری زیرساختی وجود دارد:

1. سیستم های کنترل: سیستم های کنترلی که کنترل های صنعتی یا مکانیکی مانند کنترل شیرها و گیت ها بر روی زیرساخت های فیزیکی را فعال و نظارت می کنند.
2. انرژی: مجرمان سایبری ممکن است شبکه های برق یا خطوط گاز طبیعی را که شهرها، مناطق یا خانوارها را تامین می کنند، هدف قرار دهند.
3. امور مالی: زیرساخت های مالی به دلیل افزایش اتصال سیستم های کامپیوتری و سیستم های مالی، اغلب هدف جرایم سایبری قرار می گیرند.
4. ارتباطات از راه دور: حملات انکار سرویس (DoS) اغلب ارتباطاتی را که از طریق اینترنت اجرا می شوند هدف قرار می دهند و توانایی برقراری ارتباط را کاهش می دهند.
5. حمل و نقل: حملات سایبری موفق به زیرساخت های حمل و نقل تأثیری مشابه حملات مخابراتی دارد و بر برنامه و دسترسی به حمل و نقل تأثیر می گذارد.
6. آب: زیرساخت های آب اغلب توسط رایانه ها کنترل می شود و آن را به یک هدف بزرگ برای مجرمان سایبری و یکی از خطرناک ترین ها در صورت به خطر افتادن تبدیل می کند. سیستم های فاضلاب نیز می توانند به خطر بیفتند.

تهدید سایبری چیست؟

تهدید سایبری پتانسیل نقض امنیت سایبری است که زمانی وجود دارد که شرایط، قابلیت، اقدام یا رویدادی وجود داشته باشد که می تواند باعث نقض داده ها یا هر نوع دسترسی غیرمجاز دیگری شود.

هر آسیب پذیری که بتوان از آن سوء استفاده کرد، یک تهدید سایبری است. تهدیدات سایبری می توانند به صورت عمدی و تصادفی ایجاد شوند:

• تهدید سایبری عمدی: به عنوان مثال یک مجرم سایبری است که حمله باج افزار WannaCry را نصب می کند که رایانه های دارای سیستم عامل مایکروسافت ویندوز را با رمزگذاری داده ها و درخواست باج در ارز دیجیتال بیت کوین هدف قرار می دهد.
• تهدیدات سایبری تصادفی: امنیت سطل S3 با پیکربندی ضعیف که منجر به نقض داده های بزرگ می شود. امنیت Amazon S3 خود را بررسی کنید یا شخص دیگری این کار را انجام دهد.

به همین دلیل است که درک تفاوت بین امنیت سایبری و امنیت اطلاعات و همچنین نحوه انجام ارزیابی ریسک امنیت سایبری بیش از هر زمان دیگری مهم است. سازمان شما باید مجموعه ای از سیاست ها و رویه ها را برای مدیریت امنیت اطلاعات شما مطابق با اصول مدیریت ریسک داشته باشد و اقدامات متقابلی برای محافظت از نگرانی های مالی، قانونی، نظارتی و اعتباری داشته باشد.

اگر یک حمله سایبری منجر به یک حادثه امنیتی شود، سازمان شما باید مراحلی برای شناسایی، طبقه بندی، مدیریت و انتقال آن به مشتریان در صورت لزوم داشته باشد. اولین گام منطقی توسعه یک برنامه واکنش به حادثه و در نهایت یک تیم امنیت سایبری است.

چگونه حملات سایبری را تشخیص دهیم؟

تهدیدات سایبری از خطرات باقیمانده یا ذاتی ناشی می شوند. برای شناسایی حملات سایبری، تعدادی از اقدامات متقابل را می توان در سطوح سازمانی، رویه ای و فنی تنظیم کرد.

نمونه هایی از اقدامات متقابل سازمانی، رویه ای و فنی به شرح زیر است:

• اقدام متقابل سازمانی: ارائه آموزش امنیت سایبری به تمام سطوح سازمان شما.
• اقدام متقابل رویه ای: ارسال پرسشنامه های ارزیابی فروشنده به همه فروشندگان شخص ثالث.
• اقدام متقابل فنی: نصب نرم افزارهای آنتی ویروس، ضد بدافزار، ضد جاسوس افزار و سیستم های تشخیص نفوذ شبکه (NIDS) بر روی همه رایانه ها و نظارت مستمر بر فروشندگان و سازمان خود برای نشت داده ها.

چگونه حملات سایبری بر کسب و کار شما تأثیر می گذارد

حملات سایبری موفقیت آمیز می تواند منجر به از دست دادن داده های حساس مشتری از جمله اطلاعات شخصی و شماره کارت اعتباری شود. این به مجرمان سایبری این امکان را می دهد که اطلاعات شخصی خود را در وب تاریک بفروشند، باج بخواهند، یا مشتریان شما را آزار دهند.

ناگفته نماند که تأثیر نظارتی عظیم، مالی، قانونی و مهمتر از همه اعتبار نقض ها. هکرها همچنین می توانند از اطلاعات شخصی برای جعل هویت یا سرقت هویت استفاده کنند.

به عنوان مثال، آنها ممکن است از نام مشتری شما برای خرید محصولات غیرقانونی یا دسترسی به اطلاعات شخصی بیشتری مانند شماره کارت اعتباری استفاده کنند.

حملات سایبری همچنین می توانند فعالیت های کلیدی کسب و کار شما را مختل کنند، حملات DDoS این قدرت را دارند که وب سایت شما را به طور کامل تعطیل کنند. حتی اگر شما یک کسب و کار بزرگ هستید، لزوما محافظت نمی شوید. در سال 2016، حملات DDoS PayPal و Twitter را از بین برد.

محققان دانشگاه کنت حداقل 57 تأثیر منفی حملات سایبری را شناسایی کردند که از تهدید به زندگی، ایجاد افسردگی، جریمه های نظارتی و اختلال در فعالیت های روزانه را شامل می شود. به طور کلی، محققان تأثیرات منفی را در پنج حوزه کلیدی گروه بندی می کنند:

1. فیزیکی/دیجیتال
2. اقتصادی
3. روانی
4. شهرت
5. اجتماعی/اجتماعی

مقاله ای با عنوان طبقه بندی آسیب های سایبری: تعریف تأثیرات حملات سایبری و درک نحوه انتشار آنها را می توان در مجله امنیت سایبری (انتشارات دانشگاه آکسفورد) یافت.

چگونه از کسب و کار خود در برابر حملات سایبری محافظت کنیم؟

محافظت از کسب و کار شما در برابر حملات سایبری می تواند اشکال مختلفی داشته باشد. از ایجاد رمزهای عبور قوی گرفته تا استفاده از نرم افزارهای پیچیده امنیت سایبری، داشتن یک برنامه پیشگیری بسیار مهم است. یادگیری TTP ها (تاکتیک ها، تکنیک ها و رویه ها) عوامل تهدید قبلی نیز می تواند به پیش بینی حملات سایبری آینده کمک کند.

در اینجا چهار مکان خوب برای شروع محافظت از کسب و کار خود در برابر حملات سایبری آورده شده است:

1. اعمال شیوه های امنیتی قوی: اطمینان حاصل کنید که هر سطحی از سازمان شما از رمزهای عبور و مدیران رمز عبور قوی استفاده می کند تا تهدید رمز عبور فاش شده یا شکسته شده و منجر به دسترسی غیرمجاز شود. علاوه بر این، کارمندان خود را در مورد کلاهبرداری های فیشینگ و دانلود نکردن پیوست های ایمیل از فرستندگان ناشناس آموزش دهید. چک لیست امنیتی رمز عبور ما را برای اطلاعات بیشتر بخوانید.
2. پشتیبان گیری کنید و مطمئن شوید که یک دنباله حسابرسی برای اطلاعات مهم کسب و کار وجود دارد: با یک پشتیبان گیری امن و دنباله حسابرسی برای همه اطلاعات کلیدی کسب و کار، نمی دانید که آیا نقض داده ها یا دسترسی غیرمجاز یا تغییراتی در داده های شما رخ داده است یا خیر
3. رمزگذاری تمام داده های کسب و کار و اطلاعات مشتری: اطمینان حاصل کنید که تمام داده های کسب و کار و مشتری به شدت رمزگذاری شده اند، بنابراین اگر افشا شود، احتمال کمتری وجود دارد که مجرمان سایبری بتوانند به عنوان بخشی از جاسوسی شرکتی به اطلاعات مشتری یا اسرار تجاری دسترسی داشته باشند.
4. از نرم افزارهای پیچیده امنیت سایبری استفاده کنید: نرم افزارهای آنتی ویروس و ضد بدافزار مهم هستند اما اغلب کافی نیستند. سازمان شما باید به طور مداوم بر قرار گرفتن در معرض داده ها نظارت داشته باشد و پرسشنامه های امنیتی فروشنده خودکار را ارسال کند.

چه کشورهایی در حملات سایبری شرکت می کنند؟

بسیاری از بازیگران دولت های ملی از جمله ایالات متحده، بریتانیا، اوکراین، کره شمالی و روسیه علیه یکدیگر حملات سایبری انجام می دهند. با این حال، چین و ایالات متحده دو پیچیده ترین قابلیت جنگ سایبری را دارند. خارج از دولت های ملی، نهادهای غیردولتی نیز وجود دارند که تروریسم سایبری را برای تعطیلی زیرساخت های حیاتی ملی مانند انرژی، حمل و نقل و عملیات دولتی یا اجبار و ارعاب دولت یا جمعیت غیرنظامی انجام می دهند.

به عنوان مثال، در بهمن ۱۳۹۸ زیرساخت مخابراتی ایران دچار حمله انکار سرویس توزیع شده (DDoS) شد که منجر به کاهش اتصال ملی به ۷۵ درصد استفاده معمول شد.

این بخشی از دلایلی است که چین و ایالات متحده سرمایه گذاری زیادی در برنامه های جنگ سایبری کرده اند.

برنامه جنگ سایبری چین

ارتش آزادیبخش خلق (PLA) یک استراتژی جنگ سایبری به نام «جنگ الکترونیک شبکه یکپارچه» دارد که عملیات شبکه های کامپیوتری و ابزارهای جنگ سایبری را هدایت می کند. این استراتژی ابزارهای جنگ شبکه ای و سلاح های جنگ الکترونیک را در برابر سیستم های اطلاعاتی حریف در طول درگیری پیوند می دهد.

PLA معتقد است که کنترل جریان اطلاعات حریف و ایجاد تسلط اطلاعاتی برای موفقیت در جنگ اساسی است. با تمرکز بر حمله به زیرساخت ها برای مختل کردن انتقال و پردازش اطلاعات، به PLA تسلط سایبری بر دشمنان خود می دهد. PLA ممکن است از مسدود کننده های الکترونیکی، تکنیک های فریب الکترونیکی و سرکوب برای دستیابی به وقفه استفاده کند.

آنها همچنین ممکن است از تکنیک های سنتی تری مانند ویروس ها یا تکنیک های هک برای خرابکاری در فرآیندهای اطلاعاتی استفاده کنند. نقطه کانونی کلیدی تضعیف توانایی های سایبری دشمن برای به حداکثر رساندن حمله فیزیکی است.

علاوه بر این، گمان می رود که دولت چین داده هایی را از شرکت های خارجی در صنایعی که توسط دولت چین به عنوان اولویت های استراتژیک شناسایی شده اند، از جمله مخابرات، مراقبت های بهداشتی، تولید نیمه هادی ها و یادگیری ماشینی جمع آوری می کند.

برنامه جنگ سایبری ایالات متحده

ایالات متحده در پاسخ به جنگ سایبری بر برنامه های امنیتی تمرکز می کند و به جای حمله، در دفاع عمل می کند. مسئولیت امنیت سایبری بین وزارت امنیت داخلی (امنیت داخلی)، اداره تحقیقات فدرال (FBI) و وزارت دفاع (DOD) تقسیم می شود.

اخیرا فرماندهی سایبری به عنوان یک بخش اختصاصی برای رسیدگی به تهدیدات سایبری تشکیل شده است تا اطمینان حاصل شود که رئیس جمهور می تواند سیستم های اطلاعاتی را از طریق اینترنت هدایت و کنترل کند. فرماندهی سایبری یک فرماندهی فرعی نظامی تحت فرماندهی استراتژیک ایالات متحده است و مسئول حفاظت از زیرساخت های سایبری نظامی است. فرماندهی سایبری از فرماندهی سایبری نیروهای ارتش، نیروی هوایی بیست و چهارم، فرماندهی سایبری ناوگان و فرماندهی سایبری نیروهای دریایی تشکیل شده است.

بازیگران دولتی و غیردولتی ایالات متحده را در جنگ سایبری، جاسوسی سایبری و سایر حملات سایبری هدف قرار می دهند، بنابراین فرماندهی سایبری برای منصرف کردن حملات احتمالی خصمانه با انجام عملیات سایبری خود طراحی شده است.

UpGuard به صدها شرکت و شرکت بزرگ کمک می کند تا از داده های خود محافظت کنند و از نقض داده ها جلوگیری کنند. UpGuard BreachSight به سازمان ها کمک می کند تا خطرات سایبری خود را کاهش دهند، از انطباق با مقررات اطمینان حاصل کنند و امنیت فروشنده شخص ثالث را مدیریت کنند.

ما همچنین می توانیم به شما کمک کنیم تا به طور مداوم پرسشنامه های امنیتی را نظارت، رتبه بندی و ارسال کنید تا ریسک شخص ثالث را کنترل کنید و وضعیت امنیتی خود را بهبود بخشید، و همچنین به طور خودکار موجودی ایجاد کنید، سیاست ها را اجرا کنید و تغییرات غیرمنتظره را در زیرساخت فناوری اطلاعات خود شناسایی کنید.