سطح حمله چیست؟ تعریف + نکات کاهش

سطح حمله سازمان شما تعداد کل بردارهای حمله ای است که می تواند به عنوان نقطه ورود برای راه اندازی یک حمله سایبری یا دسترسی غیرمجاز به داده های حساس استفاده شود. این می تواند شامل آسیب پذیری در افراد، محیط های فیزیکی، شبکه یا نرم افزاری شما باشد.

به عبارت ساده، سطح حمله شما تمام شکاف های موجود در کنترل های امنیتی شما است که می تواند توسط مهاجم مورد سوء استفاده قرار گیرد یا از آن اجتناب شود. این شامل نرم افزار، سیستم عامل ها، برنامه های وب، اینترنت اشیا و دستگاه های تلفن همراه، سرورهای وب، مراکز داده، و همچنین کنترل های فیزیکی مانند قفل ها و کارمندان شما است که می توانند در برابر حملات مهندسی اجتماعی مانند فیشینگ، فیشینگ نیزه ای و نهنگ آسیب پذیر باشند.

بیاموزید که چگونه UpGuard > مدیریت سطح حمله را ساده می کند.

انواع سطوح حمله چیست؟

سه نوع اصلی از سطوح حمله وجود دارد:

سطح حمله دیجیتال
سطح حمله فیزیکی
سطح حمله مهندسی اجتماعی

هر چیزی که داده های حساس، داده های تجاری، اطلاعات شناسایی شخصی (PII) یا اطلاعات بهداشتی محافظت شده (PHI) را در خود جای داده یا به آنها دسترسی داشته باشد، باید به خوبی بررسی شود.

سطح حمله دیجیتال

سطح حمله دیجیتال شما همه چیزهایی است که خارج از فایروال زندگی می کند که از طریق اینترنت قابل دسترسی است. اغلب برای مجرمان سایبری آسان تر است که با سوء استفاده از امنیت سایبری ضعیف وارد سازمان شما شوند تا از طریق ابزارهای فیزیکی.

سطح حمله دیجیتال شما شامل موارد زیر است:

دارایی های شناخته شده: دارایی های موجودی و مدیریت شده مانند وب سایت شرکت، سرورها و وابستگی هایی که روی آنها اجرا می شود.
دارایی های ناشناخته: همچنین به عنوان Shadow IT یا IT یتیم شناخته می شود که خارج از محدوده تیم امنیتی شما مانند وب سایت های فراموش شده، سایت های بازاریابی و نرم افزارهای نصب شده کارکنان ایستاده است.
دارایی های سرکش: زیرساخت های مخرب که توسط عوامل تهدید مانند بدافزار، دامنه اشتباه تایپی یا یک وب سایت یا برنامه تلفن همراه که هویت سازمان شما را جعل می کند، ایجاد می شود.

کسب و کارهای امروزی دارای سطوح حمله ای هستند که بسیار فراتر از شبکه داخلی آنها تا خدمات مدیریت شده شخص ثالث و مراکز داده گسترش می یابد، که برای بسیاری از رویکردهای سنتی امنیت مانند تست نفوذ خارج از محدوده هستند.

تشدید این مشکل، فرکانس بالایی است که با آن شبکه سازمان متوسط در حال بازنگری است. زیرساخت های فناوری اطلاعات و ابزارهای امنیتی ابری به طور مداوم جایگزین می شوند، اما سیاست های وصله امنیتی که از این دارایی های دیجیتال در برابر دسترسی غیرمجاز کاربر محافظت می کند، نمی تواند با سرعت تغییرات همگام شود.

نادیده گرفتن مدیریت پچ در طول تحول دیجیتال، دستگاه های نقطه پایانی شما را در برابر به خطر انداختن هکرها آسیب پذیر می کند.

در اینجا آسیب پذیری های بالقوه رایج در سطح حمله دیجیتال شما آورده شده است:

پورت های باز غیر ضروری: پورت باز به شماره پورت TCP یا UDP اشاره دارد که برای پذیرش بسته ها پیکربندی شده است. در مقابل، یک پورت بسته اتصالات را رد می کند یا بسته ها را نادیده می گیرد. در حالی که پورت های باز لزوما خطرناک نیستند، اما می توانند خطرناک باشند. پورت های باز زمانی که سرویسی که در پورت گوش می دهد اشتباه پیکربندی شده باشد، وصله نشده باشد، در برابر سوء استفاده آسیب پذیر باشد یا قوانین امنیتی شبکه ضعیفی داشته باشد، می توانند خطرناک باشند. پورت های کرم شونده ای که به طور پیش فرض در برخی از سیستم عامل ها باز هستند، خطرناک هستند. نمونه ای از چنین رابطی، پروتکل SMB است که توسط یک اکسپلویت روز صفر به نام EternalBlue مورد سوء استفاده قرار گرفت که منجر به کرم باج افزار WannaCry شد. می توانید در مورد پورت های باز بیشتر بخوانید اینجا کلیک نمایید.
حساسیت به حملات مرد میانی: حمله مرد میانی (حمله MITM) یک حمله سایبری است که در آن مهاجم ارتباط بین دو طرفی را که معتقدند مستقیما با هم ارتباط برقرار می کنند، رله می کند و احتمالا تغییر می دهد. این به مهاجم اجازه می دهد تا ارتباطات را رله کند، گوش دهد و حتی آنچه را که هر طرف می گوید تغییر دهد. اطلاعات بیشتر در مورد حملات MITM را اینجا بخوانید.
امنیت ضعیف ایمیل: فقدان SPF، DKIM و DMARC می تواند سازمان شما را برای جعل ایمیل باز کند. راهنمای ما در مورد امنیت ایمیل و چک لیست امنیت ایمیل ما را برای اطلاعات بیشتر بخوانید.
حساسیت به ربودن دامنه: ربودن دامنه عمل تغییر ثبت نام دامنه بدون اجازه مالک اصلی یا با سوء استفاده از امتیازات در سیستم های میزبانی دامنه و ثبت دامنه است. درباره ربودن دامنه بیشتر بخوانید اینجا کلیک نمایید.
عدم وجود DNSSEC: پسوندهای امنیتی سیستم نام دامنه (DNSSEC یا DNS Security Extensions) مجموعه ای از مشخصات کارگروه مهندسی اینترنت (IETF) برای ایمن سازی انواع خاصی از اطلاعات ارائه شده توسط سیستم نام دامنه (DNS) است که در شبکه های پروتکل اینترنت (IP) استفاده می شود. اطلاعات بیشتر در مورد DNSSEC را اینجا بخوانید.
آسیب پذیری ها: آسیب پذیری نقطه ضعفی است که می تواند توسط یک حمله سایبری برای دسترسی غیرمجاز به سیستم رایانه ای یا انجام اقدامات غیرمجاز مورد سوء استفاده قرار گیرد. آسیب پذیری ها می توانند به مهاجمان اجازه دهند تا کد را اجرا کنند، به حافظه سیستم دسترسی داشته باشند، بدافزار نصب کنند و داده های حساس را سرقت، از بین ببرند یا تغییر دهند. اطلاعات بیشتر در مورد آسیب پذیری ها و مدیریت آسیب پذیری را اینجا بخوانید.
آسیب پذیری در برابر حملات XSS: اسکریپت نویسی بین سایتی (XSS) نوعی آسیب پذیری امنیتی است که معمولا در برنامه های وب یافت می شود. XSS مهاجمان را قادر می سازد تا اسکریپت های سمت کلاینت را به صفحات وب مشاهده شده توسط سایر کاربران تزریق کنند و ممکن است برای دور زدن کنترل دسترسی، مانند سیاست همان مبدا استفاده شود. اطلاعات بیشتر در مورد حملات XSS را اینجا بخوانید.
اعتبارنامه های فاش شده: اکثر سازمان ها به دلیل تعداد زیادی از نقض داده های شخص ثالث که رخ می دهد، اعتبارنامه ها را افشا کرده اند. اگر کارمندان رمزهای عبور خود را تغییر ندهند یا از رمزهای عبور خود استفاده مجدد نکنند، این می تواند یکی از مخرب ترین بردارهای حمله به یک سازمان باشد.
نشت داده ها: با توجه به گسترش روزافزون فضای ذخیره سازی ابری، بسیاری از سازمان ها به طور تصادفی داده های حساس را در سطل های S3، مخازن GitHub، سرورهای Rsnyc، سرورهای FTP و موارد دیگر در معرض دید قرار می دهند. به عنوان مثال، UpGuard توانست داده های افشا شده توسط یک مهندس AWS را در 30 دقیقه با استفاده از فناوری پشت UpGuard BreachSight پیدا کند. AWS در همان روز مطلع شد و مخزن ایمن شد. می توانید اطلاعات بیشتری در مورد این نشت داده های AWS بخوانید اینجا کلیک نمایید.
رمزهای عبور ضعیف - رمزهای عبور ضعیف دارایی های داخلی مانند لپ تاپ ها را در صورت سرقت در معرض خطر قرار می دهند.
دامنه های تایپ: Typosquatting نوعی چمباتمه سایبری است که در آن شخصی روی نام های دامنه مشابه نام های متعلق به برند یا کپی رایت دیگری می نشیند و کاربران اینترنتی را هدف قرار می دهد که به جای استفاده از موتور جستجو، آدرس وب سایت را به اشتباه در مرورگر وب خود تایپ می کنند. تایپسکوات همچنین به عنوان ربودن URL، تقلید دامنه، سایت نیش یا URL جعلی شناخته می شود. اطلاعات بیشتر در مورد اشتباهات تایپی را اینجا بخوانید.

تمام خطرات امنیتی ذکر شده در بالا از نظر خارجی قابل مشاهده هستند و مهاجمان از ترکیبی از تست نفوذ، خزیدن وب و ابزارهای اسکن خودکار مانند کالی لینوکس، بک باکس، متاسپلویت یا Nmap برای یافتن آنها در زمان واقعی استفاده می کنند.

حقیقت این است که هر دستگاهی که در معرض اینترنت قرار می گیرد یک نقطه دسترسی بالقوه به سازمان شما است. به همین دلیل است که تیم های امنیتی به طور فزاینده ای در ابزارهای مدیریت سطح حمله مانند UpGuard BreachSight سرمایه گذاری می کنند که به طور مداوم وضعیت امنیتی سازمان شما و همچنین قرار گرفتن در معرض نقض داده ها و نشت داده ها را نظارت می کنند.

تفاوت بین بردار حمله و سطح حمله چیست؟

بردار حمله یک مسیر بالقوه به شبکه خصوصی شما است که می تواند توسط هکرها مورد سوء استفاده قرار گیرد. سطح حمله تعداد کل بردارهای حمله در یک منطقه دیجیتال است.

درباره بردارهای حمله بیشتر بدانید >

سطح حمله فیزیکی

فراتر از سطح حمله دیجیتال، خطرات اضافی وجود دارد که زمانی رخ می دهد که مهاجم به دفتر یا دستگاه شما دسترسی فیزیکی داشته باشد. به عنوان مثال، اگر آنها دسترسی فیزیکی داشته باشند، فرقی نمی کند که دستگاه به اینترنت متصل است یا خیر.

سطح حمله فیزیکی خود را به عنوان تمام آسیب پذیری های امنیتی در یک سیستم معین در نظر بگیرید که اگر مهاجم بتواند به دفتر، اتاق سرور یا مکان فیزیکی دیگر دسترسی داشته باشد، از نظر فیزیکی قابل دسترسی خواهد بود.

سطوح حمله فیزیکی معمولا توسط تهدیدات داخلی (نوعی تهدید سایبری) مانند کارمندان سرکش، ترفندهای مهندسی اجتماعی، دستگاه های غیرقابل اعتماد یا BYOD در شبکه های امن، یا به سادگی مزاحمانی که خود را به عنوان کارگران خدماتی معرفی می کنند، مورد سوء استفاده قرار می گیرند.

برای مرجع، هنگامی که یک مهاجم به دستگاهی دسترسی فیزیکی پیدا می کند، ممکن است بتواند:

تمام دستگاه ها، پورت ها و سرویس های متصل به شبکه را که دستگاه دارد یا به آنها متصل است ترسیم کنید.
کد منبع را که روی دستگاه باز یا در حال اجرا است بررسی کنید.
پایگاه داده های حاوی اطلاعات حساس را بررسی کنید.
نرم افزارهای مخربی را نصب کنید که برای آلوده کردن سیستم عامل طراحی شده اند. این امر به ویژه در صورتی که سایر دستگاه های متصل دارای آسیب پذیری های کرم شوند، پرخطر است.
از افزایش امتیاز برای دسترسی غیرمجاز به مناطق یا دستگاه های ممتاز استفاده کنید، به همین دلیل اصل حداقل امتیاز و دفاع عمیق مهم است.
افشای داده های حساسی که در رایانه هستند

بسیاری از کارشناسان معتقدند که اگر امنیت فیزیکی در نظر گرفته نشود، نقض داده ها اجتناب ناپذیر است. با توجه به اینکه میانگین هزینه نقض داده ها در حال حاضر نزدیک به 4 میلیون دلار در سطح جهانی است، روی امنیت فیزیکی طراحی شده برای جلوگیری از نقض داده ها سرمایه گذاری کنید.

این می تواند شامل میله های کشیدن انگشت و سیستم های کنترل دسترسی بیومتریک برای جلوگیری از عقب نشینی، دور انداختن صحیح فایل های کاغذی و سخت افزار، و همچنین تعداد بی شماری از کنترل های امنیتی فیزیکی دیگر باشد.

با این اوصاف، رایج ترین راهی که افراد به دست می آورند از طریق افراد است.

سطح حمله مهندسی اجتماعی

افراد یکی از خطرناک ترین و اغلب نادیده گرفته شده بخش های سطح حمله هر سازمانی هستند. سطح حمله مهندسی اجتماعی خود را به عنوان تعداد کل افرادی که مستعد مهندسی اجتماعی هستند در نظر بگیرید.

مهندسی اجتماعی از روانشناسی انسان و حساسیت برای دستکاری قربانیان برای افشای اطلاعات محرمانه و داده های حساس یا انجام اقدامی که استانداردهای امنیتی معمول را نقض می کند، سوء استفاده می کند.

به طور کلی، موفقیت مهندسی اجتماعی به عدم آگاهی از روش هایی که مهاجمان استفاده می کنند و همچنین OPSEC ضعیف متکی است. OPSEC یا امنیت عملیاتی فرآیندی است که اقداماتی مانند ارسال در رسانه های اجتماعی را شناسایی می کند که اگر به درستی تجزیه و تحلیل شود و با داده های دیگر گروه بندی شود، می تواند برای یک مهاجم بالقوه مفید باشد.

به همین دلیل است که آموزش آگاهی از امنیت سایبری اولین خط دفاعی است که اغلب ضعیف ترین حلقه در سازمان های امن است که از استراتژی های دفاعی پیچیده در عمق استفاده می کنند.

نمونه هایی از مهندسی اجتماعی عبارتند از:

حمله صید نهنگ که شخصی را در حساب های پرداختنی هدف قرار می دهد
رسانه ها در جایی که یک USB آلوده در لابی یک ساختمان رها می شود و توسط یک کارمند ناآگاه به رایانه وصل می شود
افراد خدمات جعلی مانند سرایدار، تعمیرکاران یا برقکارهایی که به کمدهای سرور، رایانه ها یا روترها دسترسی پیدا می کنند

کامل ما را در مورد مهندسی اجتماعی اینجا بخوانید.

تجزیه و تحلیل سطح حمله چیست؟

تجزیه و تحلیل سطح حمله فرآیندی است که مشخص می کند چه بخش هایی از سازمان شما آسیب پذیر هستند و باید از نظر آسیب پذیری های امنیتی آزمایش شوند. این به تیم های امنیتی کمک می کند تا مناطق خطر را درک کنند، سیستم های آسیب پذیر را پیدا کنند و بردارهای حمله را به حداقل برسانند.

در گذشته، تحلیل سطح حمله توسط معماران امنیتی و تسترهای نفوذ انجام می شد. با این حال، نرم افزار مدیریت سطح حمله یک روش محبوب برای انجام آن است زیرا می تواند به طور مداوم زیرساخت ها را برای تغییرات و آسیب پذیری ها و پیکربندی های نادرست تازه پیدا شده نظارت کند.

با بهترین راه حل های نرم افزار مدیریت سطح حمله در بازار آشنا شوید >

چرا تجزیه و تحلیل سطح حمله مهم است؟

تجزیه و تحلیل سطح حمله مهم است زیرا می تواند:

مشخص کنید که چه بخش هایی از سازمان شما باید از نظر آسیب پذیری های امنیتی بررسی و آزمایش شوند.
مناطق پرخطر را که نیاز به دفاع عمیق دارند شناسایی کنید
مشخص کنید که چه زمانی تغییراتی در زیرساخت خود ایجاد کرده اید که سطح حمله شما را تغییر داده است که ممکن است لازم باشد در فرآیند ارزیابی ریسک گنجانده شود.

این فرآیند می تواند به کاهش، پیشگیری و کاهش خطرات ناشی از موارد زیر کمک کند:

میراث ، اینترنت اشیا و دارایی های سایه فناوری اطلاعات
اشتباهات و حذفیات انسانی مانند فیشینگ و نشت داده ها
نرم افزارهای آسیب پذیر و قدیمی
نرم افزار منبع باز ناشناخته (OSS)
حملات در مقیاس بزرگ به صنعت شما
حملات سایبری هدفمند به سازمان شما
نقض مالکیت معنوی
فناوری اطلاعات به ارث رسیده از فعالیت های M&A
دارایی های مدیریت شده فروشنده

چگونه سطح حمله سازمان خود را تعریف کنیم؟

سطح حمله شما تعداد کل بردارهای حمله ای است که یک مجرم سایبری می تواند از آنها برای ورود به سازمان شما استفاده کند و داده های حساسی که می تواند هنگام انجام این کار استخراج کند.

هنگام تعریف سطح حمله خود به موارد زیر فکر کنید:

تمام مسیرهایی که داده های حساس می توانند به داخل و خارج از سازمان شما بروند.
تمام کنترل های امنیتی که از آن مسیرها محافظت می کنند، از جمله اتصال منابع، احراز هویت، مجوز، ثبت فعالیت، اعتبارسنجی داده ها و رمزگذاری
تمام داده های ارزشمندی که در داخل توسط سازمان شما استفاده می شود از جمله اسرار و کلیدها، مالکیت معنوی، داده های مهم تجاری، اطلاعات شخصی، PII و PHI
کنترل های امنیتی که از این داده ها محافظت می کنند از جمله رمزگذاری، چک سام، حسابرسی دسترسی، یکپارچگی داده ها و کنترل های امنیتی عملیاتی

چگونه سطح حمله خود را کاهش دهیم

راه های مختلفی برای کاهش سطح حمله سازمان شما وجود دارد. برای یک نمای کلی از فرآیند کاهش سطح حمله، ویدیوی زیر را تماشا کنید.

ویژگی های مدیریت سطح حمله UpGuard را با این تور محصول خودراهنما تجربه کنید >

پورت های غیر ضروری را ببندید: در حالی که پورت های باز لزوما خطرناک نیستند، اگر سرویسی که در پورت گوش می دهد اشتباه پیکربندی شده باشد، وصله نشده باشد، در برابر سوء استفاده ها آسیب پذیر باشد یا قوانین امنیتی شبکه ضعیفی داشته باشد. پورت های قابل کرم مانند پروتکل SMB که توسط یک اکسپلویت روز صفر به نام EternalBlue مورد سوء استفاده قرار گرفت و منجر به کرم باج افزار WannaCry شد، به ویژه خطرناک هستند. اطلاعات بیشتر در مورد پورت های باز را اینجا بخوانید.
کاهش خطرات حمله man-in-the-media: بررسی کنید که هر دامنه در دسترس عموم SSL را فعال کرده است، HTTP در دسترس ندارد، نام میزبان آن با گواهی SSL آن مطابقت دارد، دارای گواهی SSL معتبر است، HSTS را اجرا می کند، از نسخه SSL/TLS ناامن استفاده نمی کند، گواهی SSL ندارد که به زودی منقضی می شود، از کوکی های امن استفاده می کند. الگوریتم SSL ضعیفی ندارد، در لیست پیش بارگذاری HSTS قرار دارد و از هدر includeSubDomains HSTS استفاده می کند. می توانید اطلاعات بیشتری در مورد گواهینامه های HSTS و SSL بخوانید اینجا کلیک نمایید.
اطمینان حاصل کنید که امنیت ایمیل کافی دارید: اطمینان حاصل کنید که از SPF، DKIM و DMARC استفاده می کنید تا سازمان شما مستعد جعل ایمیل نباشد. راهنمای ما در مورد امنیت ایمیل و چک لیست امنیت ایمیل ما را برای اطلاعات بیشتر بخوانید.
دامنه ها و آدرس های IP فعال خود را نظارت کنید: بیشتر ربودن دامنه ها به انقضای دامنه شما، پرچم گذاری به عنوان غیرفعال و پرچم گذاری برای حذف متکی است. فعال کردن تمدید خودکار و فعال کردن شناسایی، به روزرسانی و محافظت از ثبت کننده دامنه را در نظر بگیرید. درباره ربودن دامنه بیشتر بخوانید اینجا کلیک نمایید.
فعال کردن DNSSEC: پسوندهای امنیتی سیستم نام دامنه (DNSSEC یا DNS Security Extensions) مجموعه ای از مشخصات کارگروه مهندسی اینترنت (IETF) برای ایمن سازی انواع خاصی از اطلاعات ارائه شده توسط سیستم نام دامنه (DNS) است که در شبکه های پروتکل اینترنت (IP) استفاده می شود. اطلاعات بیشتر در مورد DNSSEC را اینجا بخوانید.
استفاده از مدیریت آسیب پذیری: مدیریت آسیب پذیری فرآیند شناسایی، ارزیابی، اولویت بندی، اصلاح و گزارش آسیب پذیری های امنیتی در برنامه های وب، رایانه ها، دستگاه های تلفن همراه و نرم افزارها است. مدیریت آسیب پذیری مداوم برای امنیت سایبری و امنیت شبکه جدایی ناپذیر است و در فهرست کنترل های امنیتی اساسی مرکز امنیت اینترنت (CIS) قرار دارد و اشاره می کند که سازمان ها باید "به طور مداوم اطلاعات جدید را به دست آورند تا آسیب پذیری ها را شناسایی کنند و پنجره فرصت را برای مهاجمان اصلاح و به حداقل برسانند. در مورد مدیریت آسیب پذیری بیشتر بخوانید اینجا کلیک نمایید.
کوکی های HttpOnly را فعال کنید: این می تواند به جلوگیری از حملات اسکریپت نویسی بین سایتی (XSS) کمک کند. در حالی که آسیب پذیری های XSS ممکن است کمتر از آسیب پذیری های تزریق SQL تلقی شوند، عواقب حملات XSS، به ویژه حملات XSS ذخیره شده که به جاوا اسکریپت متکی هستند، می تواند بسیار خطرناک باشد زیرا جاوا اسکریپت می تواند به تمام اشیایی که یک صفحه وب به آنها دسترسی دارد دسترسی داشته باشد، دامنه مرورگر را بخواند و تغییراتی در آن ایجاد کند، از شی XMLHttpRequest برای ارسال درخواست های HTTP استفاده کند. و می تواند از APIهای HTML5 استفاده کند, که می تواند برای دسترسی به موقعیت جغرافیایی, وب کم, میکروفون, و حتی فایل های موجود در رایانه خود استفاده شود. اطلاعات بیشتر در مورد حملات XSS را اینجا بخوانید.
نظارت بر نقض داده های شخص ثالث: رمزهای عبور استفاده مجدد و اعتبار افشا شده در نقض داده های شخص ثالث یکی از رایج ترین و بالقوه خطرناک ترین بردارهای حمله است. سرمایه گذاری در ابزاری مانند UpGuard BreachSight را در نظر بگیرید که می تواند به طور خودکار اعتبارنامه های در معرض دید را کشف کند و گردش کار را برای کارمندان آسیب دیده مطلع در اختیار شما قرار دهد.
نظارت بر نشت داده ها: مانند شاخه های شخص ثالث، سطل های S3 پیکربندی نادرست، سرویس های Rsync، مخازن GitHub، سرورهای FTP و تعداد بی شماری از راه حل های ذخیره سازی ابری دیگر می توانند داده های حساس را فاش کنند. سرمایه گذاری در ابزار تشخیص نشت داده را در نظر بگیرید.
دامنه های املایی احتمالی را ثبت کنید: هیچ خطر ذاتی برای املایی وجود ندارد. با این حال، بسیاری از دارندگان دامنه های تایپی با سوء نیت عمل می کنند، مانند تلاش برای نصب بدافزار یا باج افزارهایی مانند WannaCry، کسب درآمد از پنجره های بازشو، سرقت شماره کارت اعتباری، اطلاعات شخصی فیش، یا اعتبار ورود به سیستم، یا کلاهبرداری های دیگر در وب سایت جعلی. روی یک ابزار حفاظت از اشتباهات تایپی سرمایه گذاری کنید که می تواند دامنه های بالقوه ای را برای ثبت نام پیشنهاد دهد و همچنین دامنه هایی را که قبلا توسط بازیگران بد ثبت شده اند برجسته کنید.
سوابق DNS خود را بررسی کنید: رکوردهای DNS شما می توانند مقدار شگفت انگیزی از اطلاعات در مورد سازمان شما را نشان دهند، مانند زیر دامنه های مهم، عدم امنیت ایمیل، ارائه دهندگان خدمات ایمیل و موارد دیگر.
کد کمتر اجرا کنید: هنگامی که مقدار کدی را که در رایانه، سرور یا زیرساخت ابری خود در حال اجرا است کاهش می دهید، تعداد نقاط ورودی احتمالی را که می توان کشف و مورد سوء استفاده قرار داد نیز کاهش می دهید. در صورت امکان، ویژگی های غیر ضروری را خاموش، غیرفعال یا حذف کنید و کد خود را ساده کنید. کد کمتر به معنای احتمال کمتر باگ ها و آسیب پذیری ها و به طور کلی خطرات امنیتی کمتر است.
حذف نرم افزارها و سرویس های غیرضروری: درصورت امکان، اجرای سرویس هایی را که استفاده نمی شوند متوقف کنید. به عنوان مثال، اگر از شبکه راه دور استفاده نمی کنید، آیا واقعا باید پورت 23 را باز بگذارید؟ به یاد داشته باشید که هر قطعه نرم افزار، پورت باز و دستگاه شبکه یک بردار حمله احتمالی است. اگر یک کامپیوتر قدیمی دارید که مایکروسافت ویندوز ویستا را در شبکه خود اجرا می کند، آن را به روز کنید یا از کار انداخته کنید.
زیر دامنه های خود را ترسیم کنید: از یک ابزار اسکن زیر دامنه استفاده کنید تا به شما کمک کند زیر دامنه های خود را ترسیم کنید. ممکن است متوجه شوید که نرم افزارهای استفاده نشده یا وصله نشده روی آنها اجرا می شوند، یا آنچه فکر می کردید یک زیر دامنه داخلی است در واقع در معرض اینترنت قرار دارد.
گواهینامه های SSL خود را تجزیه و تحلیل کنید: فقط به این دلیل که سازمان شما از SSL استفاده می کند به این معنی نیست که وب سایت لزوما امن است. مانند هر نرم افزاری، SSL می تواند منسوخ شود و آسیب پذیری های شناخته شده زیادی در CVE برای نسخه های قدیمی SSL/TLS وجود دارد.
شبکه خود را تقسیم بندی کنید: نگه داشتن تمام دارایی های خود در یک شبکه یکی از بزرگترین اشتباهاتی است که می توانید مرتکب شوید. با تقسیم و تقسیم بندی شبکه خود، می توانید خطر آلوده یا غیرقابل اعتماد دستگاه های آلوده را که بیشترین دارایی های در معرض خطر شما را آلوده می کنند، کاهش دهید. یک کار ساده که امروز می توانید انجام دهید این است که شبکه ای را برای مهمانان راه اندازی کنید که از شبکه ای که توسط کارمندان شما استفاده می شود جدا شده باشد.
سرمایه گذاری در آموزش آگاهی از امنیت سایبری: در حالی که تمرکز زیادی بر راه حل های مبتنی بر فناوری وجود دارد، بزرگترین خطری که بسیاری از سازمان ها با آن مواجه هستند، افراد آن هستند. مهم نیست که سیاست امنیت اطلاعات شما چقدر خوب است اگر افرادی که قرار است از آن پیروی کنند نمی دانند که چیست. فیشینگ، فیشینگ نیزه، صید نهنگ و حتی دنباله ساده همه چیزهایی هستند که کارمندان شما باید در مورد آنها بدانند.
فروشندگان شخص ثالث خود را زیر نظر داشته باشید: در حالی که دارایی های فروشندگان خود را مدیریت نمی کنید، آنها همچنان بخشی از سطح حمله شما را نشان می دهند. فقط به این نگاه کنید که چگونه عفونتی که با یکی از پیمانکاران فرعی تهویه مطبوع Target شروع شد منجر به یکی از بزرگترین نقض داده ها شد. به سرمایه گذاری در ابزاری فکر کنید که بتواند به طور مداوم فروشندگان شخص ثالث شما را برای مسائل امنیتی، مانند UpGuard Vendor Risk نظارت کند.
نرم افزار، شبکه و ترافیک خود را حسابرسی کنید: حسابرسی یکی از قدیمی ترین تکنیک ها برای یافتن شاخص های سازش و کاهش سطح حمله است. حسابرسی می تواند به شما در شناسایی پیکربندی نادرست، نرم افزارهای قدیمی، سیستم های محافظت نشده و کارمندان سرکش کمک کند.
از کنترل دسترسی و احراز هویت استفاده کنید: اطمینان حاصل کنید که هر گونه داده و سیستم حساس توسط یک سیستم کنترل دسترسی با احراز هویت قوی محافظت می شود، در حالت ایده آل با یک خط مشی رمز عبور قوی، احراز هویت بیومتریک یا دو مرحله ای و کنترل دسترسی مبتنی بر نقش.
اطلاعات را در سرصفحه ها افشا نکنید: در صورت امکان، از افشای اطلاعات سرور، نسخه های نرم افزار و X-Powered-By در سرصفحه ها خودداری کنید. این به مهاجمان اطلاعات ارزشمندی می دهد که می توانند از آنها استفاده کنند.

نمونه های بیشتری از کاهش سطح حمله را ببینید >

چرا نمی توانید تنها به کاهش سطح حمله خود تکیه کنید؟

اگر بهترین شیوه های بالا را دنبال کنید، سطح حمله سازمان خود را تا حد زیادی کاهش خواهید داد. با این حال، زمانی که همه چیز تغییر می کند، از شما محافظت نخواهید شد و همانطور که می دانید زیرساخت ها دائما تغییر می کنند. همچنین از خرابی کنترل های امنیتی و پیکربندی نادرست جلوگیری نمی کند.

اگر مهاجمی بتواند قبل از شما یک سوء استفاده یا آسیب پذیری را در دارایی های باقی مانده در اینترنت شما پیدا کند، همچنان می تواند با نصب بدافزار و باج افزار یا ایجاد نقض داده ها آسیب برساند.

به همین دلیل است که بسیاری از سازمان ها روی ابزارهایی سرمایه گذاری می کنند که تجزیه و تحلیل سطح حمله بلادرنگ و مدیریت آسیب پذیری مانند UpGuard BreachSight را ارائه می دهند. UpGuard BreachSight هر روز صدها بررسی فردی انجام می دهد و قبل از اینکه مهاجمان بتوانند از آنها سوء استفاده کنند، شما را از هر گونه مشکل پرخطر مطلع می کند.

راهنمای کامل ما در مورد مدیریت سطح حمله را برای اطلاعات بیشتر بخوانید.

ابزارهای مدیریت سطح حمله

ابزارهای مختلف مدیریت سطح حمله وجود دارد که برخی بهتر از دیگران هستند:

آشکارساز سطح حمله OWASP: ابزار Attack Surface Detector نقاط پایانی برنامه های وب، پارامترهایی را که نقاط پایانی می پذیرند و نوع داده های آن پارامترها را کشف می کند. این شامل نقاط پایانی پیوند نشده ای است که یک عنکبوت در کد سمت کلاینت پیدا نمی کند یا پارامترهای اختیاری که توسط کد سمت کلاینت استفاده نمی شوند. همچنین می تواند به محاسبه تغییرات سطح حمله بین دو نسخه یک برنامه کمک کند. می توانید اطلاعات بیشتر در مورد این ابزار را بخوانید اینجا کلیک نمایید.
ابزارهای تجزیه و تحلیل سطح حمله Sandbox: ابزار سطح حمله گوگل می تواند به کاربران ویندوز کمک کند تا سطح حمله واقعی سیستم عامل، سرویس ها و برنامه های وب خود را پیدا کنند. تجزیه و تحلیل سیستم عامل آنها را انجام می دهد و اطلاعات را استخراج می کند تا اندازه سطح حمله شما را با تجزیه و تحلیل فایل ها، رجیستری، پشته شبکه، پورت ها، فرآیندهای در حال اجرا، فراخوانی های سیستم NT و اشیاء نشان دهد. می توانید اطلاعات بیشتری در مورد ابزار گوگل بخوانید اینجا کلیک نمایید.
UpGuard BreachSight: UpGuard BreachSight یک ابزار محبوب مدیریت سطح حمله است که به طور مداوم سطح حمله شما را برای تغییرات نظارت می کند و وب باز، عمیق و تاریک را برای نقض داده های شناخته شده و ناشناخته و نشت داده ها اسکن می کند. به طور خودکار تمام زیرساخت های خارجی شما را پیدا می کند، آن را برای پیکربندی های نادرست اسکن می کند، به هر دامنه یا IP رتبه بندی امنیتی اختصاص می دهد و دسته بندی ریسک هر گونه ریسک شناسایی شده را ارائه می دهد.
UpGuard Vendor Risk: UpGuard Vendor Risk یک ابزار مدیریت ریسک شخص ثالث است که به طور مداوم سطح حمله فروشندگان شما را نظارت می کند. شما می توانید فروشندگان خود را با استفاده از جستجوی فوری فروشنده ما پیدا و نظارت کنید و عملکرد امنیتی آنها را در طول زمان پیگیری کنید. اگر در مرحله بررسی دقیق هستید، می توانید از UpGuard Vendor Risk برای محک زدن وضعیت های امنیتی چندین فروشنده در برابر یکدیگر استفاده کنید، بنابراین می توانید تصمیم بگیرید که کدام یک قوی ترین سطح حمله را دارد. همچنین دارای داشبورد ریسک است که می تواند به شما کمک کند فروشندگان در معرض خطر، گردش کار اصلاح برای اطمینان از حل ریسک ها و چندین الگوی پرسشنامه ارزیابی ریسک فروشنده را اولویت بندی کنید.

UpGuard BreachSight می تواند سازمان شما را برای 70+ کنترل امنیتی نظارت کند و رتبه بندی امنیت سایبری ساده و قابل درک را ارائه دهد و به طور خودکار اعتبارنامه های فاش شده و قرار گرفتن در معرض داده ها را در سطل های S3، سرورهای Rsync، مخازن GitHub و موارد دیگر شناسایی کند.

برای ارزیابی سطوح حمله فروشندگان شما، UpGuard Vendor Risk می تواند مدت زمانی را که سازمان شما صرف ارزیابی کنترل های امنیت اطلاعات مرتبط و شخص ثالث می کند، با خودکارسازی پرسشنامه های فروشنده و ارائه الگوهای پرسشنامه فروشنده، به حداقل برساند. ما همچنین می توانیم به شما کمک کنیم تا فورا فروشندگان فعلی و بالقوه خود را در برابر صنعت آنها محک بزنید، بنابراین می توانید ببینید که چگونه روی هم چیده می شوند.

تخصص ما در روزنامه هایی مانند نیویورک تایمز، وال استریت ژورنال، بلومبرگ، واشنگتن، فوربس، رویترز و TechCrunch به نمایش درآمده است. می توانید در مورد آنچه مشتریان ما می گویند در بررسی های گارتنر بیشتر بخوانید!