آسیب پذیری چیست؟ تعریف + مثال ها
آسیب پذیری نقطه ضعفی است که می تواند توسط مجرمان سایبری برای دسترسی غیرمجاز به یک سیستم رایانه ای مورد سوء استفاده قرار گیرد. پس از سوء استفاده از یک آسیب پذیری، یک حمله سایبری می تواند کدهای مخرب را اجرا کند، بدافزار نصب کند و حتی داده های حساس را بدزدد.
آسیب پذیری ها را می توان با روش های مختلفی از جمله تزریق SQL، سرریز بافر، اسکریپت نویسی بین سایتی (XSS) و کیت های اکسپلویت منبع باز که به دنبال آسیب پذیری های شناخته شده و ضعف های امنیتی در برنامه های وب هستند، مورد سوء استفاده قرار داد.
بسیاری از آسیب پذیری ها بر نرم افزارهای محبوب تأثیر می گذارند و بسیاری از مشتریانی را که از نرم افزار استفاده می کنند در معرض خطر بالای نقض داده ها یا حمله زنجیره تامین قرار می دهند. چنین سوء استفاده های روز صفر توسط MITRE به عنوان یک قرار گرفتن در معرض آسیب پذیری مشترک (CVE) ثبت می شود.
نمونه های آسیب پذیری
انواع مختلفی از آسیب پذیری ها وجود دارد که با توجه به زیرساخت هایی که در آن یافت می شوند تعیین می شود. آسیب پذیری ها را می توان به شش دسته کلی طبقه بندی کرد:
1. سخت افزار
هرگونه حساسیت به رطوبت، گرد و غبار، کثیفی، بلایای طبیعی، رمزگذاری ضعیف یا آسیب پذیری سیستم عامل.
2. نرم افزار
تست ناکافی، عدم وجود دنباله حسابرسی، نقص های طراحی، نقض ایمنی حافظه (سرریز بافر، خواندن بیش از حد، نشانگرهای آویزان)، خطاهای اعتبارسنجی ورودی (تزریق کد، اسکریپت نویسی بین سایتی (XSS)، پیمایش دایرکتوری، تزریق ایمیل، حملات رشته فرمت شده، تزریق هدر HTTP، تقسیم پاسخ HTTP، تزریق SQL)، اشکالات سردرگمی امتیاز (jacking، جعل درخواست بین سایتی، حمله پرش FTP)، شرایط مسابقه (مسابقات symlink، زمان بررسی تا زمان استفاده اشکالات)، حملات کانال جانبی، حملات زمان بندی و خرابی های رابط کاربری (سرزنش قربانی، شرایط مسابقه، خستگی هشدار).
آشنایی با آسیب پذیری MOVEit Transfer >
3. شبکه
خطوط ارتباطی محافظت نشده، حملات مرد میانی، معماری شبکه ناامن، عدم احراز هویت، احراز هویت پیش فرض یا سایر امنیت ضعیف شبکه.
4. پرسنل
سیاست استخدام ضعیف، عدم آگاهی و آموزش امنیتی، پایبندی ضعیف به آموزش امنیتی، مدیریت ضعیف رمز عبور یا دانلود بدافزار از طریق پیوست های ایمیل.
5. سایت فیزیکی
منطقه در معرض بلایای طبیعی، منبع تغذیه غیرقابل اعتماد یا عدم دسترسی به کارت کلید.
6. سازمانی
من کنترل های داخلی، عدم حسابرسی، برنامه تداوم، امنیت یا برنامه واکنش به حادثه را نامناسب انجام می دهم.
با بهترین پیکربندی های نادرست که باعث نقض داده ها می شوند آشنا شوید >
چه زمانی آسیب پذیری های شناخته شده باید به صورت عمومی فاش شوند؟
افشای عمومی آسیب پذیری های شناخته شده همچنان یک موضوع بحث برانگیز است. دو گزینه وجود دارد:
1. افشای کامل فوری
برخی از کارشناسان امنیت سایبری برای افشای فوری، از جمله اطلاعات خاص در مورد نحوه بهره برداری از آسیب پذیری استدلال می کنند. حامیان افشای فوری معتقدند که این امر منجر به نرم افزار ایمن و وصله سریعتر می شود و امنیت نرم افزار، امنیت برنامه، امنیت رایانه، امنیت سیستم عامل و امنیت اطلاعات را بهبود می بخشد.
2. محدود به عدم افشای اطلاعات
برخی دیگر مخالف افشای آسیب پذیری هستند زیرا معتقدند که این آسیب پذیری توسط هکرها مورد سوء استفاده قرار می گیرد. حامیان افشای محدود معتقدند محدود کردن اطلاعات به گروه های منتخب، خطر بهره کشی را کاهش می دهد.
مانند بسیاری از استدلال ها، استدلال های معتبری از هر دو طرف وجود دارد.
صرف نظر از اینکه در کدام طرف قرار می گیرید، بدانید که اکنون برای مهاجمان دوستانه و مجرمان سایبری معمول است که به طور منظم آسیب پذیری ها را جستجو می کنند و سوء استفاده های شناخته شده را آزمایش می کنند.
برخی از شرکت ها تیم های امنیتی داخلی دارند که وظیفه آنها آزمایش امنیت فناوری اطلاعات و سایر اقدامات امنیتی سازمان به عنوان بخشی از فرآیند کلی مدیریت ریسک اطلاعات و ارزیابی ریسک امنیت سایبری است.
بهترین شرکت ها در کلاس برای تشویق هر کسی به یافتن و گزارش آسیب پذیری ها به جای سوء استفاده از آنها، پاداش های باگ ارائه می دهند. برنامه های پاداش باگ عالی هستند و می توانند به حداقل رساندن خطر پیوستن سازمان شما به لیست ما از بزرگترین نقض داده ها کمک کنند.
به طور معمول مبلغ پرداخت یک برنامه پاداش باگ متناسب با اندازه سازمان، دشواری بهره برداری از آسیب پذیری و تأثیر آسیب پذیری خواهد بود. به عنوان مثال، پیدا کردن نشت داده های اطلاعات شناسایی شخصی (PII) یک شرکت Fortune 500 با یک برنامه پاداش باگ ارزش بالاتری نسبت به نقض داده های فروشگاه گوشه ای محلی شما خواهد داشت.
تفاوت بین آسیب پذیری و ریسک چیست؟
خطرات امنیت سایبری معمولا به عنوان آسیب پذیری طبقه بندی می شوند. با این حال، آسیب پذیری و خطر یکسان نیستند که می تواند منجر به سردرگمی شود.
خطر را به عنوان احتمال و تأثیر یک آسیب پذیری مورد سوء استفاده در نظر بگیرید.
اگر تأثیر و احتمال سوء استفاده از یک آسیب پذیری کم باشد، خطر کمی وجود دارد. برعکس، اگر تأثیر و احتمال سوء استفاده از یک آسیب پذیری زیاد باشد، خطر بالایی وجود دارد.
به طور کلی، تأثیر یک حمله سایبری می تواند به سه گانه سیا یا محرمانه بودن، یکپارچگی یا در دسترس بودن منبع مرتبط باشد. به دنبال این خط استدلال، مواردی وجود دارد که آسیب پذیری های رایج هیچ خطری ندارند. به عنوان مثال، زمانی که سیستم اطلاعاتی با آسیب پذیری هیچ ارزشی برای سازمان شما ندارد.
چه زمانی یک آسیب پذیری قابل بهره برداری می شود؟
>یک آسیب پذیری با حداقل یک بردار حمله شناخته شده و فعال به عنوان یک آسیب پذیری قابل بهره برداری طبقه بندی می شود. پنجره آسیب پذیری زمانی است که از زمان معرفی آسیب پذیری تا زمان وصله آن است.
اگر شیوه های امنیتی قوی دارید، بسیاری از آسیب پذیری ها برای سازمان شما قابل سوء استفاده نیستند.
به عنوان مثال، اگر امنیت S3 را به درستی پیکربندی کرده باشید، احتمال نشت داده ها کاهش می یابد. مجوزهای S3 خود را بررسی کنید، یا شخص دیگری این کار را خواهد کرد.
به همین ترتیب، می توانید ریسک شخص ثالث و ریسک شخص چهارم را با مدیریت ریسک شخص ثالث و استراتژی های مدیریت ریسک فروشنده کاهش دهید.
اکسپلویت روز صفر چیست؟
اکسپلویت روز صفر (یا روز صفر) از آسیب پذیری روز صفر سوء استفاده می کند. آسیب پذیری روز صفر (یا 0 روزه) آسیب پذیری است که برای کسانی که می خواهند آسیب پذیری را وصله کنند، ناشناخته یا مورد توجه قرار نگرفته است.
تا زمانی که آسیب پذیری وصله نشود، مهاجمان می توانند از آن برای تأثیر منفی بر یک برنامه کامپیوتری، انبار داده، رایانه یا شبکه سوء استفاده کنند.
"روز صفر" روزی است که شخص علاقه مند از آسیب پذیری مطلع می شود و منجر به یک وصله یا راه حل برای جلوگیری از سوء استفاده می شود.
نکته کلیدی که باید درک کرد این است که هرچه روزهای کمتری از روز صفر بگذرد، احتمال اینکه هیچ پچ یا کاهشی ایجاد نشده باشد و خطر حمله موفقیت آمیز بیشتر می شود.
چه چیزی باعث آسیب پذیری می شود؟
دلایل زیادی برای آسیب پذیری ها وجود دارد، از جمله:
- پیچیدگی - سیستم های پیچیده احتمال نقص، پیکربندی نادرست یا دسترسی ناخواسته را افزایش می دهند.
- آشنایی - کدها، نرم افزارها، سیستم عامل ها و سخت افزار رایج احتمال اینکه مهاجم بتواند اطلاعاتی در مورد آسیب پذیری های شناخته شده پیدا کند یا داشته باشد، افزایش می دهد.
- اتصال - هرچه یک دستگاه بیشتر متصل باشد، احتمال آسیب پذیری بیشتر است.
- مدیریت ضعیف رمز عبور - رمزهای عبور ضعیف را می توان با نیروی بی رحمانه شکست, و استفاده مجدد از رمزهای عبور می تواند منجر به تعداد زیادی از نقض داده ها شود.
- نقص های سیستم عامل - مانند هر نرم افزاری، سیستم عامل ها می توانند ایراداتی داشته باشند. سیستم عامل هایی که به طور پیش فرض ناامن هستند، به هر کاربر اجازه می دهند تا به ویروس ها و بدافزارها دسترسی پیدا کند و به طور بالقوه ویروس ها و بدافزارها را تزریق کند.
- استفاده از اینترنت - اینترنت پر از نرم افزارهای جاسوسی و ابزارهای تبلیغاتی مزاحم است که می توانند به طور خودکار بر روی رایانه ها نصب شوند.
- باگ های نرم افزاری - برنامه نویسان می توانند به طور تصادفی یا عمدا یک باگ قابل بهره برداری در نرم افزار باقی بگذارند. گاهی اوقات کاربران نهایی نمی توانند نرم افزار خود را به روز کنند و آنها را وصله نشده و در برابر سوء استفاده آسیب پذیر می کنند.
- ورودی کاربر تیک نخورده - اگر وب سایت یا نرم افزار شما فرض کند که تمام ورودی ها ایمن هستند، ممکن است دستورات SQL ناخواسته را اجرا کند.
- افراد - بزرگترین آسیب پذیری در هر سازمانی انسان در انتهای سیستم است. مهندسی اجتماعی بزرگترین تهدید برای اکثر سازمان ها است. این دسته از تهدیدات سایبری را می توان با یک برنامه داخلی آگاهی از تهدیدات سایبری برطرف کرد.
مدیریت آسیب پذیری چیست؟
مدیریت آسیب پذیری یک عمل چرخه ای برای شناسایی، طبقه بندی، اصلاح و کاهش آسیب پذیری های امنیتی است. عناصر اساسی مدیریت آسیب پذیری شامل تشخیص آسیب پذیری، ارزیابی آسیب پذیری و اصلاح است.
روش های تشخیص آسیب پذیری عبارتند از:
- اسکن آسیب پذیری
- تست نفوذ
- هک گوگل
هنگامی که یک آسیب پذیری پیدا شد، فرآیند ارزیابی آسیب پذیری را طی می کند:
1. شناسایی آسیب پذیری ها
تجزیه و تحلیل اسکن های شبکه، نتایج تست نفوذ، گزارش های فایروال و نتایج اسکن آسیب پذیری برای یافتن ناهنجاری هایی که نشان می دهد حمله سایبری می تواند از یک آسیب پذیری استفاده کند.
2. آسیب پذیری ها را تأیید کنید
تصمیم بگیرید که آیا آسیب پذیری شناسایی شده می تواند مورد سوء استفاده قرار گیرد یا خیر و شدت اکسپلویت را برای درک سطح ریسک طبقه بندی کنید.
3. آسیب پذیری ها را کاهش دهید
در مورد اقدامات متقابل و نحوه اندازه گیری اثربخشی آنها در صورت در دسترس نبودن پچ تصمیم بگیرید.
4. رفع آسیب پذیری ها
رفع آسیب پذیری ها مستلزم به روز رسانی نرم افزار یا سخت افزار آسیب دیده در صورت امکان است. با توجه به این واقعیت که حملات سایبری به طور مداوم در حال تکامل هستند، مدیریت آسیب پذیری باید یک عمل مستمر و تکراری باشد تا اطمینان حاصل شود که سازمان شما محافظت می شود.
اسکن آسیب پذیری چیست؟
اسکنر آسیب پذیری نرم افزاری است که برای ارزیابی رایانه ها، شبکه ها یا برنامه ها برای آسیب پذیری های شناخته شده طراحی شده است. آنها می توانند آسیب پذیری های ناشی از پیکربندی نادرست و برنامه نویسی معیوب در یک شبکه را شناسایی و شناسایی کنند و اسکن های احراز هویت شده و احراز هویت نشده را انجام دهند:
- اسکن های احراز هویت: به اسکنر آسیب پذیری اجازه می دهد تا با استفاده از پروتکل های مدیریتی از راه دور مانند پوسته امن (SSH) یا پروتکل دسکتاپ از راه دور (RDP) به دارایی های شبکه دسترسی مستقیم داشته باشد و با استفاده از اعتبارنامه های سیستم ارائه شده احراز هویت کند. این امکان دسترسی به داده های سطح پایین مانند سرویس های خاص و جزئیات پیکربندی، ارائه اطلاعات دقیق و دقیق در مورد سیستم عامل ها، نرم افزارهای نصب شده، مشکلات پیکربندی و وصله های امنیتی از دست رفته را فراهم می کند.
- اسکن های احراز هویت نشده: منجر به مثبت کاذب و اطلاعات غیرقابل اعتماد در مورد سیستم عامل ها و نرم افزارهای نصب شده می شود. این روش به طور کلی توسط مهاجمان سایبری و تحلیلگران امنیتی برای تعیین وضعیت امنیتی دارایی های خارجی و یافتن نشت احتمالی داده ها استفاده می شود.
تست نفوذ چیست؟
تست نفوذ، همچنین به عنوان تست نفوذ یا هک اخلاقی شناخته می شود، تمرین آزمایش یک دارایی فناوری اطلاعات برای یافتن آسیب پذیری های امنیتی است که مهاجم می تواند از آن سوء استفاده کند. تست نفوذ را می توان با نرم افزار خودکار کرد یا به صورت دستی انجام داد.
در هر صورت، فرآیند جمع آوری اطلاعات در مورد هدف، شناسایی آسیب پذیری های احتمالی و تلاش برای سوء استفاده از آنها و گزارش یافته ها است.
تست نفوذ همچنین ممکن است برای آزمایش خط مشی امنیتی سازمان، پایبندی به الزامات انطباق، آگاهی امنیتی کارکنان و توانایی سازمان در شناسایی و پاسخ به حوادث امنیتی استفاده شود.
درباره تست نفوذ بیشتر بدانید
هک گوگل چیست؟
هک گوگل استفاده از یک موتور جستجو مانند گوگل یا بینگ مایکروسافت برای یافتن آسیب پذیری های امنیتی است. هک گوگل از طریق استفاده از اپراتورهای جستجوی پیشرفته در پرس و جوهایی که اطلاعات یا اطلاعاتی را که به طور تصادفی از طریق پیکربندی نادرست سرویس های ابری در معرض دید قرار می گیرند، پیدا می کنند، به دست می آید.
محققان امنیتی و مهاجمان از این پرس و جوهای هدفمند برای یافتن اطلاعات حساسی استفاده می کنند که قرار نیست در معرض دید عموم قرار گیرد.
این آسیب پذیری ها به دو نوع تقسیم می شوند:
- آسیب پذیری های نرم افزاری
- پیکربندی های نادرست
با این حال، اکثریت قریب به اتفاق مهاجمان تمایل دارند پیکربندی های نادرست رایج کاربر را جستجو کنند که از قبل می دانند چگونه از آنها سوء استفاده کنند و به سادگی سیستم هایی را که حفره های امنیتی شناخته شده ای دارند اسکن می کنند.
برای جلوگیری از هک شدن گوگل، باید اطمینان حاصل کنید که همه سرویس های ابری به درستی پیکربندی شده اند. هنگامی که چیزی در معرض گوگل قرار می گیرد، چه بخواهید و چه نخواهید، عمومی می شود.
بله، گوگل به طور دوره ای حافظه پنهان خود را پاک می کند، اما تا آن زمان، فایل های حساس شما در معرض دید عموم قرار می گیرند.
پایگاه داده های آسیب پذیری چیست؟
پایگاه داده آسیب پذیری پلتفرمی است که اطلاعات مربوط به آسیب پذیری های کشف شده را جمع آوری، نگهداری و به اشتراک می گذارد. MITRE یکی از بزرگترین ها را اجرا می کند که CVE یا آسیب پذیری ها و مواجهه های رایج نامیده می شود و یک امتیاز سیستم امتیازدهی آسیب پذیری مشترک (CVSS) را برای منعکس کردن خطر بالقوه ای که یک آسیب پذیری می تواند برای سازمان شما ایجاد کند، اختصاص می دهد.
این فهرست مرکزی از CVE ها به عنوان پایه ای برای بسیاری از اسکنرهای آسیب پذیری عمل می کند.
مزیت پایگاه داده های آسیب پذیری عمومی این است که به سازمان ها اجازه می دهد وصله ها و سایر کاهش ها را برای اصلاح آسیب پذیری های حیاتی توسعه، اولویت بندی و اجرا کنند.
با این حال، آنها همچنین می توانند باعث ایجاد آسیب پذیری های اضافی از وصله های عجولانه منتشر شده شوند که اولین آسیب پذیری را برطرف می کنند اما آسیب پذیری دیگری ایجاد می کنند.
استدلال افشای کامل در مقابل افشای محدود را در بالا ببینید.
آسیب پذیری های رایج فهرست شده در پایگاه داده های آسیب پذیری عبارتند از:
- شکست استقرار اولیه: عملکرد پایگاه های داده ممکن است خوب به نظر برسد، اما بدون آزمایش دقیق، نقص ها می توانند به مهاجمان اجازه نفوذ بدهند. کنترل های امنیتی ضعیف، رمزهای عبور ضعیف یا تنظیمات امنیتی پیش فرض می تواند منجر به دسترسی عمومی به مطالب حساس شود.
- تزریق SQL: حملات پایگاه داده معمولا در پایگاه داده های آسیب پذیری ثبت می شوند.
- پیکربندی نادرست: شرکت ها اغلب نمی توانند خدمات ابری خود را به درستی پیکربندی کنند و آنها را آسیب پذیر و اغلب در دسترس عموم قرار می دهند.
- حسابرسی ناکافی: بدون حسابرسی، دانستن اینکه آیا داده ها اصلاح شده اند یا به آنها دسترسی پیدا کرده اند، دشوار است. پایگاه داده های آسیب پذیری اهمیت ردیابی حسابرسی را به عنوان یک عامل بازدارنده در برابر حملات سایبری اعلام کرده اند.