چرا بخش فناوری هدف حملات سایبری است؟
در حالی که بخش فناوری ستون کارایی و خلاقیت است، کسب و کارهای فناوری اغلب به دلیل نوع و میزان داده های بسیار مهمی که مدیریت می کنند، آسیب پذیر هستند. شرکت های فناوری اغلب در معرض خطر حملات سایبری از سوی هکرهای فردی، جاسوسان سایبری و گروه های هکری تحت حمایت دولت های ملی هستند.
در این، به ویژگی های رایج کسب و کارهای فناوری می پردازیم که می تواند آنها را در معرض خطرات سایبری قرار دهد و آنها را به یک هدف محبوب برای مجرمان سایبری تبدیل کند. علاوه بر این، ما همچنین در نظر خواهیم گرفت که این تهدیدها از کجا می آیند، چرا امنیت صنعت فناوری حیاتی است و چگونه کسب و کارهای فناوری می توانند وضعیت امنیتی خود را بهبود بخشند.
دریابید که چگونه UpGuard به کسب و کارهای فناوری کمک می کند تا در برابر حملات سایبری دفاع کنند>
چه چیزی هکرها و مجرمان سایبری را به بخش فناوری جذب می کند؟
بخش فناوری به دلایل زیر توجه عوامل تهدید مخرب را به خود جلب می کند:
- آنها داده های ارزشمندی از جمله اطلاعات حساس و مالکیت معنوی دارند
- آنها ریسک پذیر و پذیرندگان اولیه فناوری جدید هستند
- آنها اغلب از فناوری رایانش ابری استفاده می کنند که می تواند خطر امنیت سایبری را ایجاد کند
- آنها اغلب استفاده از معماری باز را تشویق می کنند
- آنها اغلب چندین شرکت را تامین می کنند و فرصت هایی را برای حملات زنجیره تامین فراهم می کنند
داده های ارزشمند
داده های ارزشمندی که هکرها احتمالا در یک شرکت فناوری پیدا می کنند شامل اطلاعات شناسایی شخصی (PII) و مالکیت معنوی (IP) است. شرکت های فناوری مانند فروشندگان نرم افزار و عملیات ابری دارای اعتبار دسترسی ارزشمند، داده های شخصی یا جزئیات کارت اعتباری هستند.
بزرگترین خطر این است که این داده ها می توانند به سرقت رفته و در وب تاریک فروخته شوند. مجرمان سایبری همچنین می توانند از PII برای تقویت تلاش های مهندسی اجتماعی، از جمله فیشینگ، یا ارتکاب سرقت هویت، معمولا برای انجام تراکنش های کلاهبرداری، استفاده کنند.
IP دزدیده شده نیز می تواند یک مشکل بزرگ برای صنعت فناوری باشد. لزوما، شرکت های فناوری تمایل دارند که در لبه برش باشند. موفقیت آنها به توانایی آنها در نوآوری بستگی دارد و اغلب هدف آنها رهبری شرکت های دیگر از نظر دستگاه های تکنولوژیکی و راه حل های نرم افزاری است.
سرقت IP می تواند به شرکت دیگری اجازه دهد تا محصولات یا خدمات مشابهی را بدون زمان و هزینه مالی توسعه تحقیقات تولید کند. این امر کسب و کار هک شده را در یک نقطه ضعف رقابتی قابل توجه قرار می دهد.
پذیرش زودهنگام فناوری جدید
کسب و کارها در بخش فناوری تمایل دارند ریسک پذیری بیشتری نسبت به سایر بخش ها داشته باشند. اشتهای بیشتر برای ریسک تا حد زیادی به دلیل کسب و کارهای فناوری است که مرزها را برای نوآوری و ارائه محصولات و خدمات پیشرفته جابجا می کنند.
با این حال، از آنجایی که برخی از شرکت های فناوری نیز از فناوری جدید استفاده می کنند، می تواند منجر به مشکلات امنیت سایبری شود زیرا فناوری جدید معمولا آسیب پذیرتر از محصولات و خدمات بالغ و آزمایش شده است.
به عنوان مثال، کارکنانی که در مشاغل فناوری کار می کنند، به احتمال زیاد از جدیدترین گوشی های هوشمند و برنامه های 5G برای دستیابی به اهداف خلاقیت و بهره وری خود استفاده می کنند. فناوری های جدیدتر، مانند دستگاه های اینترنت اشیا، از جمله پوشیدنی ها، می توانند با افزایش سطح حمله یک شبکه، خطرات قابل توجهی را برای شبکه ایجاد کنند، با دستگاه هایی که معمولا فاقد اقدامات امنیتی کافی هستند.
شرکت های فناوری نیز معمولا اولین پذیرندگان فناوری جدید هستند. در حالی که با دستگاه ها و فناوری های پیشرفته برای گردش کار و کارکنان خود پیشرو است، این عمل احتمالا شبکه را آسیب پذیرتر می کند زیرا فناوری جدید تمایل به داشتن اشکالات و درهای پشتی ناشناس دارد.
استفاده از دستگاه های جدید ذاتا خطرناک تر از فناوری بالغ تر هستند. اکثر به روز رسانی های نرم افزاری رفع امنیتی هستند.
افرادی که در شرکت های فناوری کار می کنند نیز به احتمال زیاد از روش های ارتباطی سریع و انعطاف پذیر، از جمله خدمات پیام رسان رسانه های اجتماعی و برنامه های مشارکتی قدردانی می کنند. آنها همچنین احتمالا کسب و کار خود را با استفاده از پلتفرم های محبوب رسانه های اجتماعی تبلیغ می کنند.
استفاده حرفه ای از چنین برنامه هایی سطوح حمله این شرکت ها را افزایش می دهد. حتی با وجود کارگران باهوش فنی، خطای انسانی همچنان یک خطر مهم امنیت سایبری است که می تواند منجر به نشت داده ها و نقض داده ها شود. هر کارگری می تواند در برابر مهندسی اجتماعی مانند فیشینگ و فیشینگ نیزه ای آسیب پذیر باشد، به خصوص که این حملات به طور فزاینده ای پیچیده می شوند.
فناوری ابری
شرکت های فناوری اغلب طرفداران قوی فناوری ابری هستند. این می تواند با اجازه دادن به تیم های توزیع شده جغرافیایی برای همکاری در پروژه هایی با منابع و ابزارهای مشترک، خلاقیت را تسهیل کند.
با این حال، پیکربندی نادرست ابر رایج است، بنابراین استفاده از فناوری ابری نیاز به سیاست ها و رویه های امنیت اطلاعات قوی برای جلوگیری از نشت داده ها دارد. پیکربندی نادرست می تواند داده های حساسی را که باید با رمز عبور محافظت شوند در دسترس عموم قرار دهد. نظارت مداوم امنیتی و سایر کنترل های امنیتی باید برای محافظت از این داده ها وجود داشته باشد.
یکی دیگر از خطرات استفاده از فناوری ابری که باید در برابر مزایای فراوان آن سنجیده شود این است که ارائه دهندگان راه حل های ابری هدف مجرمان سایبری هستند. این تا حد زیادی به دلیل پتانسیل یک ارائه دهنده خدمات ابری هک شده است که به هکرها اجازه می دهد به چندین شبکه تجاری یا داده های ذخیره شده توسط بسیاری از شرکت ها دسترسی داشته باشند.
اکوسیستم فناوری اطلاعات را باز کنید
شرکت های فناوری اغلب در مقایسه با سایر مشاغل ساختاری باز دارند و قصد دارند خلاقیت ضروری برای هدایت نوآوری و تازه ماندن در میان رقبا در یک صنعت سریع را تحریک کنند. این گشودگی شامل استفاده از نیروی کار از راه دور است تا این شرکت ها بتوانند از استعدادهای جهانی و تیم های متنوع با ادراکات و مهارت های مختلف بهره مند شوند.
با این حال، یک شبکه گسترده یا باز سطح حمله بزرگتری را نشان می دهد که محافظت از آن در برابر دسترسی غیرمجاز دشوارتر است. شرکت هایی که از نیروی کار از راه دور یا ترکیبی استفاده می کنند باید با موضوع دستگاه های شخصی بررسی نشده و بالقوه ناامن که به شبکه تجاری متصل می شوند مقابله کنند.
خطرات شخص ثالث
هکرها می توانند از ارائه دهندگان خدمات شخص ثالث یا خدمات آنلاین برای دسترسی به شبکه ها استفاده کنند. نقض اشخاص ثالث می تواند راه های زیادی را برای حملات زنجیره تامین باز کند. کسب و کارهای فناوری باید برنامه های مدیریت ریسک شخص ثالث (TPRM) را بسازند یا پیاده سازی کنند تا از حملات شخص ثالث جلوگیری کنند و ریسک و تأثیری را که می توانند بر سازمان خود به حداقل برسانند، به حداقل برسانند.
مقامات صدور گواهینامه، فروشندگان نرم افزار و سازندگان سیستم های نقطه فروش و دستگاه های ارتباطی همگی نمونه های عالی از شرکت های فناوری هستند که برای هکرها بسیار جذاب هستند.
مراجع صدور گواهینامه
شرکتی که در امنیت بسیاری از شرکت ها دخیل است، هدف هکرها خواهد بود. نه تنها ممکن است به عنوان یک چالش تلقی شود، بلکه نفوذ به شبکه چیزی مانند یک مرجع صدور گواهینامه می تواند دسترسی بسیاری از شرکت ها را فراهم کند.
هکرهایی که با موفقیت یک مرجع گواهی را نقض کرده اند، می توانند گواهی های امنیتی جعلی ایجاد کنند. این می تواند حملات مرد میانی (MITM) و سرقت اطلاعات محرمانه را تسهیل کند.
این امر به ویژه برای مجرمان سایبری به طور بالقوه سودآور است و برای مقامات صدور گواهینامه و سایر مشاغل درگیر در امنیت دیگران بسیار خطرناک است. نقض در این نوع شرکت می تواند برای کسب و کار کشنده باشد و عواقب فاجعه باری برای مشتریان آن داشته باشد.
فروشندگان نرم افزار
>از آنجایی که فروشندگان نرم افزار راه حل هایی را برای بسیاری از مشاغل ارائه می دهند و داده های حساس را ذخیره می کنند، هدف اصلی مجرمان سایبری هستند. یک فروشنده بزرگ نرم افزار ممکن است مقادیر قابل توجهی از داده های حساس، از جمله اعتبار دسترسی و اطلاعات کارت اعتباری را ذخیره کند.
حتی زمانی که این داده ها رمزگذاری شده اند، روش های پیچیده ممکن است بتوانند داده ها را رمزگشایی کنند. یک مثال عالی از آسیبی که هکرها می توانند هنگام هدف قرار دادن فروشندگان نرم افزار ایجاد کنند، هک SolarWinds در سپتامبر 2019 است که عمیقا بر امنیت ملی تأثیر گذاشت.
SolarWinds راه حل های SaaS را برای زیرساخت های فناوری اطلاعات ارائه می دهد، به این معنی که آنها می توانند به داده های مشتری، گزارش ها و گردش کار دسترسی داشته باشند. حمله به نرم افزار آن تولید و تولید انرژی کشور را در میان سایر خدمات تهدید کرد.
هکرها برنامه های مورد استفاده هکرهای اخلاقی را به سرقت بردند و از آنها برای استقرار یک حمله زنجیره تامین دیجیتال استفاده کردند. از طریق SolarWinds، مهاجمان روسی کاربران محیط های مایکروسافت را به خطر انداختند و بر شبکه های دولتی و غیردولتی تأثیر گذاشتند. حدود 18,000 مشتری SolarWinds مستقیما تحت تأثیر این حمله زنجیره تامین قرار گرفتند. مایکروسافت، اینتل و سیسکو تحت تأثیر این بدافزار قرار گرفتند.
زیرساخت های حیاتی تحت تأثیر این حمله شامل سازمان های دولتی از جمله وزارت انرژی (DoE)، اداره ملی امنیت هسته ای (NNSA) و حتی وزارت امنیت داخلی (DHS) بود.
سیستم های نقطه فروش (POS)
سیستم های POS در معرض خطر هستند زیرا می توانند دسترسی غیرمجاز به اطلاعات ارزشمند و قابل شناسایی شخصی، از جمله جزئیات کارت اعتباری، تاریخ انقضا، پین ها و کدهای CVV را فراهم کنند.
با اطلاعات حساس جمع آوری شده از طریق دستگاه های متصل به سیستم های POS، عوامل تهدید می توانند برای انجام تراکنش های تقلبی در سرقت هویت شرکت کنند. عوامل مخرب می توانند سیستم های POS را با استفاده از دستگاه های دستی، پایانه های پرداخت یا رایانه ها به خطر بیندازند. آنها معمولا از بدافزارهایی استفاده می کنند که از طریق یک شبکه آلوده، ایمیل، وب یا یک دستگاه آلوده متصل به سیستم پخش می کنند.
آسیب پذیری مورد سوء استفاده در یک سیستم POS ممکن است رمز عبور ضعیف یا اقدامات امنیتی ناکافی مانند استفاده از Wi-Fi ناامن باشد. یک تلاش موفق فیشینگ همچنین می تواند یک عامل تهدید بد را با اعتبار دسترسی برای دسترسی و به خطر انداختن یک سیستم POS فراهم کند.
انگیزه های عوامل تهدید
علاوه بر رفع آسیب پذیری ها، شرکت های فناوری باید از مجرمان سایبری که علاقه مند به سرقت IP و داده های حساس خود یا ایجاد اختلال در کسب و کار هستند، آگاه باشند.
درک مهاجمان بالقوه می تواند به یک سازمان کمک کند تا در برابر آنها دفاع کند و یک برنامه واکنش به حادثه کافی تهیه کند.
شرکت های فناوری باید محافظت از خود در برابر تهدیدات امنیت سایبری زیر را در اولویت قرار دهند:
- تهدید داخلی
- هکتیویست ها
- جاسوسی سایبری
تهدید داخلی
تهدید داخلی یک نگرانی عمده در صنعت فناوری است و بیشتر از سایر بخش ها به دلیل ترکیبی از مالکیت معنوی با ارزش بالا و پرسنل فنی بسیار ماهر.
شرکت های فناوری نه تنها تمایل به توسعه و ذخیره مالکیت معنوی ارزشمند دارند، بلکه به احتمال زیاد افرادی را استخدام می کنند تا بدانند چه چیزی ارزشمند است و از تخصص فنی خود برای سرقت آن استفاده می کنند.
یکی از چالش های اصلی برخورد با تهدیدات داخلی این است که عامل تهدید اجازه دسترسی به سیستم یا دانش و اعتماد داخلی را دارد. اعتبار دسترسی ممتاز ممکن است به آنها فرصت کافی برای سرقت داده ها بدهد، حتی بدون روش های پیچیده.
شرکت های فناوری باید در نظر بگیرند که چرا ممکن است کسی بخواهد داده ها را بدزدد یا فاش کند. تهدیدات داخلی اغلب از سوی کارمندان ناراضی است که از سیاست های شرکت ناراضی هستند یا با آنها بدرفتاری می شود.
یک تهدید داخلی نیز ممکن است از سوی کسی باشد که تحت تأثیر یک فرد خارجی قرار گرفته است. به عنوان مثال، آنها می توانند توسط یک شرکت رقیب پول دریافت کنند تا اطلاعات اختصاصی را به اشتراک بگذارند که می تواند به رقیب مزیت ناعادلانه ای بدهد.
یک حمله تحت حمایت دولت ملی می تواند با هدف سرقت فناوری یک کشور دیگر و/یا مختل کردن شرکت باشد. با حمله و فناوری مناسب، چنین هکی می تواند بر زیرساخت های حیاتی تأثیر بگذارد و اقتصاد را بی ثبات کند.
انگیزه های تهدیدات داخلی ممکن است مالی یا سیاسی باشد. خودی ممکن است بخواهد دانش مخفی را با دوستان خود به اشتراک بگذارد. با این حال، هنگامی که داده های مهم به بیرون درز می کنند، می تواند باعث از دست دادن قابل توجه شهرت و درآمد شود.
هکرها
شرکت های فناوری معمولا قصد دارند محصولات و خدمات جدیدی را برای ارائه راه حل ها و پیشرفت های پیشرفته برای مشتریان و مشتریان خود عرضه کنند.
متأسفانه، برای یک هکر مشتاق، فناوری جدید یک چشم انداز ناشناخته است. این یک فرصت تازه برای یافتن و بهره برداری از آسیب پذیری ها ارائه می دهد. هکرها رقابتی هستند و هیجان زده هستند که جزو اولین کسانی هستند که به فناوری های جدید نفوذ می کنند و وارد می شوند.
هکرها همچنین ممکن است یک کسب و کار فناوری را به دلیل اخلاق یا سبک مدیریتی آن هدف قرار دهند. فرهنگ، سیاست و رفتار شرکتی شرکت می تواند توجه هکتیویست هایی را به خود جلب کند که توجه خود را به مختل کردن و بی ثبات کردن سازمان معطوف می کنند.
علاوه بر این، شایان ذکر است که هکرها لزوما به تنهایی کار نمی کنند. گروه های هکر سازمان یافته و مصمم منابع و مهارت های سازمانی را برای ورود به شبکه یک شرکت با استفاده از روش های پیچیده دارند. علاوه بر این، آنها می توانند حملات هماهنگ بالقوه ویرانگر را در چندین جبهه انجام دهند.
جاسوسی شرکتی
سومین مهاجم سایبری رایج که شرکت های فناوری را هدف قرار می دهند، آنهایی هستند که بر سرقت مالکیت معنوی ارزشمند تمرکز دارند. چه توسط یک دولت-ملت حمایت شود و چه توسط یک رقیب در همان کشور، یادگیری در مورد توسعه محصول سایر شرکت ها به شدت مجرمان سایبری را به نقض داده ها ترغیب می کند.
تعیین کمیت هزینه IP (و سرقت آن) می تواند دشوار باشد. حداقل، این مجموع زمان صرف شده برای توسعه یک محصول یا خدمات و تخصص است که در این فرآیند صرف شده است. IP از دست رفته می تواند یک شرکت را از مزیت رقابتی خود محروم کند، ارزش سرمایه گذاری آن در توسعه محصول را کاهش دهد و در صورت درز داده ها به عموم به طور بالقوه به شهرت آن آسیب برساند.
راه حل های امنیت سایبری برای محافظت از شرکت های فناوری
فرض بر این است که شرکت های فناوری باید آخرین راه حل های امنیت سایبری را برای محافظت از آنها داشته باشند. همیشه اینطور نیست. اما شرکت های فناوری در واقع به چارچوب های امنیت سایبری قوی نیاز دارند، زیرا نسبت به شرکت های بسیاری از بخش های دیگر در معرض خطر بیشتری برای حملات سایبری هستند و به این دلیل که مهاجمان آنها به احتمال زیاد انگیزه و مهارت بالایی دارند.
شایان ذکر است که نقض داده ها همیشه بلافاصله شناسایی نمی شوند. میانگین زمان برای شناسایی نقض داده ها 277 روز است. از بین بردن وضعیت در حالی که تلاش برای به حداقل رساندن آسیب به شهرت و اختلال در کسب و کار به زمان و هزینه نیاز دارد.
هکرها می توانند آنقدر در یک سیستم عمیق باشند که کسب و کار باید به طور موقت تعطیل شود. برخی از شرکت ها به مشتریان در معرض خطر یک سال نظارت اعتباری رایگان یا معاملات مشابه ارائه می دهند تا به آنها کمک کند تا با نقض داده ها کنار بیایند و راهی برای بازگرداندن شهرت خود داشته باشند. هر دوی این راه حل ها برای نقض داده ها هزینه قابل توجهی دارند.
بهترین شیوه های امنیت سایبری زیر می تواند به شرکت های فناوری کمک کند تا از خود در چشم انداز تهدیدات سایبری محافظت کنند، جایی که می توانند انتظار ریسک سایبری بیشتری نسبت به بسیاری از بخش های دیگر داشته باشند.
مدیریت ریسک
اولین قدم برای امنیت سایبری بهتر، استفاده از رویکرد مدیریت ریسک برای درک وضعیت فعلی وضعیت امنیتی کسب و کار و سپس شناسایی خطراتی است که به احتمال زیاد رخ می دهند و به طور بالقوه آسیب رسان ترین هستند.
یک رویکرد مدیریت ریسک باید تأثیر بالقوه الزامات انطباق با مقررات به طور فزاینده گسترده و سختگیرانه را در نظر بگیرد. همچنین باید به اکوسیستم کسب و کار نگاه کند تا خطرات شخص ثالث و خطرات زنجیره تامین را در بر بگیرد. یک شرکت فناوری معمولی در معرض خطر قابل توجهی است که تحت تأثیر حمله ای از سوی یکی از تامین کنندگان یا شرکای تجاری خود قرار بگیرد و بردار چنین حمله ای به شرکای خود باشد.
نظارت مستمر
توانایی فنی و انگیزه های بسیاری از هکرهایی که شرکت های فناوری را هدف قرار می دهند به گونه ای است که این کسب و کارها، به ویژه، باید 24/7 هوشیار باشند تا مزاحمان شبکه و فعالیت های غیرمعمول، چه داخلی و چه خارجی، را شناسایی کنند.
با دلایل زیادی که مردم به آنها حمله می کنند و راه های زیادی برای وقوع این حملات، نظارت مستمر به عنوان بخشی از یک برنامه مدیریت سطح حمله قوی برای شرکت های فناوری ضروری است.
هوش مصنوعی (AI)
با توجه به اینکه مجرمان سایبری زمان و پول زیادی را بر روی شرکت های فناوری متمرکز می کنند، این کسب و کارها باید از آخرین خطرات سایبری مطلع شوند. هوش مصنوعی می تواند به سرویس های امنیتی کمک کند تا فراتر از آماده سازی برای تهدیدات و آسیب پذیری های شناخته شده باشند. می تواند به تهدیدات در حال ظهور پاسخ دهد و در زمان واقعی سازگار شود.
با یک سیستم امنیت سایبری هوش مصنوعی که داده های ورودی عالی و تمیز را دریافت کرده است (و همچنان دریافت می کند)، یک سیستم امنیت سایبری می تواند الگوهای عادی را یاد بگیرد و به سرعت فعالیت های غیرعادی را تشخیص دهد. این امر برای شناسایی و جلوگیری از نشت داده ها و نقض داده ها از خودی ها و هکرها با انگیزه و منابع قابل توجه ضروری است.
توانایی هوش مصنوعی برای پاسخگویی در زمان واقعی، آن را در شناسایی و پاسخ به حملات پیچیده و هماهنگ، مانند حمله انکار سرویس توزیع شده (DDoS) همراه با یک حمله باج افزار تروجان عالی می کند.
احراز هویت چند عاملی (MFA) و سیاست های حفاظت از رمز عبور
این یک روش امنیت سایبری است که به دلیل اثربخشی آن معمولا ذکر می شود. چه در نظر گرفتن کسب و کارهای کوچک با بودجه محدود و چه عملیات در سطح سازمانی با منابع بیشتر، اطمینان از احراز هویت مناسب یکی از موثرترین اقدامات امنیت سایبری برای بهبود وضعیت امنیتی است.
رمزهای عبور، چه بخشی از یک سیستم MFA باشند یا نه، باید با سیاست های امنیت اطلاعات روشن نگهداری و پشتیبانی شوند که از رمزهای عبور قوی اطمینان حاصل کند: تکرار نشده، به اشتراک گذاشته نشده، به صورت دوره ای تغییر می کند، و با مجوزهای مناسب که توسط یک سیستم مدیریت دسترسی ممتاز برای محافظت از مالکیت معنوی ارزشمند و داده های حیاتی تعیین می شود.
MFA از کاربران می خواهد که لایه دوم احراز هویت را برای دسترسی به یک شبکه یا بخشی از شبکه تأیید کنند و آن را بسیار ایمن تر می کند. در حالی که بسیاری از رمزهای عبور را می توان از طریق حملات brute-force شکست، 2FA یا MFA می تواند از سرقت اعتبار و ورود به سیستم در اکثر حملات جلوگیری کند.
تقسیم بندی شبکه
با پتانسیل حمله از طریق سیستم های نقطه فروش و دستگاه های اینترنت اشیا، یک راه موثر برای محافظت از شبکه های متصل، اجرای تقسیم بندی شبکه است.
چه برای شرکت فناوری و چه شرکتی که از محصولات خود استفاده می کند، تقسیم بندی شبکه داده های حساس، ارزشمند و حیاتی را از بقیه شبکه ایجاد می کند. در صورت دسترسی هکر به شبکه، داده های هدف در یک شبکه جداگانه ذخیره می شوند.
در ارتباط با سایر اقدامات امنیتی، مانند احراز هویت قوی و فایروال ها، تقسیم بندی شبکه می تواند خطرات جرایم سایبری و نفوذ به سطح حمله شرکت را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.
برنامه ریزی واکنش به حادثه
در حالی که تلاش برای جلوگیری از حمله سایبری عاقلانه است، کسب و کارها به برنامه های مناسب واکنش به حوادث نیاز دارند. در صورت حمله سایبری - که به طور فزاینده ای در همه بخش ها محتمل است - کسب و کارهایی که برنامه های واکنش به حادثه دارند می توانند به سرعت و به طور موثر پاسخ دهند، که مدت زمان هکرها را در سیستم به حداقل می رساند و آمادگی و حرفه ای بودن را در مقابل مشتریان، همتایان صنعت و رسانه ها نشان می دهد.