چرا بخش آموزش هدف حملات سایبری است؟

موسسات آموزشی از اهداف اصلی هکرها و مجرمان سایبری هستند. آموزش از جمله بخش هایی است که بیشترین حملات سایبری را تجربه می کند، از جمله مراقبت های بهداشتی، امور مالی و خرده فروشی.

بر اساس گزارش میان سال چک پوینت برای سال 2022، بخش آموزش 44 درصد بیشتر از سال قبل حملات سایبری داشته است. به طور متوسط در هفته حدود 2300 حمله علیه سازمان های آموزشی گزارش شده است.

این ارقام هشدار دهنده هستند - اگرچه بر اساس برخی برآوردها محافظه کارانه هستند - زیرا بخش آموزش به دلیل ترکیبی از داده های ارزشمند، عدم آگاهی از ریسک سایبری و آسیب پذیری های قابل توجه و گسترده، هدف اصلی حملات سایبری است.

بیاموزید که چگونه UpGuard از صنعت آموزش در جلوگیری از حملات سایبری پشتیبانی >

چرا مجرمان سایبری صنعت آموزش را هدف قرار می دهند؟

موسسات آموزشی به دلایل مختلفی هدف قرار می گیرند، در درجه اول به دلیل میزان داده های شخصی دانش آموزی که مدیریت می کنند، همراه با اطلاعات وام دانشجویی، داده های تحقیقاتی محرمانه و فقدان امنیت سایبری کافی.

داده های شخصی

از مهدکودک های محلی گرفته تا موسسات آموزش عالی مشهور بین المللی، همه سازمان های آموزشی داده های مربوط به فراگیرانی را که با آنها ثبت نام کرده اند نگه می دارند. این داده ها ممکن است شامل اطلاعات شناسایی شخصی باشد، مانند:

• نام و نام خانوادگی
• آدرس خیابان ها
• آدرس های ایمیل
• شماره تلفن ها
• نمرات و اطلاعات استعداد
• جزئیات کارت اعتباری
• شماره های تامین اجتماعی
• اطلاعات وام دانشجویی

هرچه سازمان بزرگتر باشد، احتمالا سوابق بیشتری را ذخیره می کند. متأسفانه، از نقطه نظر امنیت سایبری، یک سازمان بزرگتر احتمالا چالش های سازمانی و امنیتی و حجم زیادی از داده های دانشجویی را تجربه می کند.

این بدان معناست که عوامل تهدید می دانند که کجا ممکن است مقادیر زیادی از داده های شخصی را پیدا کنند و دسترسی به این داده ها در کجا آسان است.

داده های ارزشمند پژوهشی

دانشگاه ها اغلب تحقیقات پیشرفته ای انجام می دهند و چنین مالکیت معنوی (IP) می تواند میلیون ها دلار ارزش داشته باشد. در حالی که محققان دانشگاهی ممکن است به اعتبار توسعه تکنیک ها و اکتشافات فکر کنند، عدم فکر کردن در مورد امنیت سایبری برای محافظت از این تحقیق می تواند آن را در برابر نشت داده ها و نقض داده ها آسیب پذیر کند.

مجرمان سایبری که قادر به دسترسی به یک شبکه هستند می توانند IP ها را برای فروش در وب تاریک بدزدند. از طرف دیگر، آنها ممکن است داده ها را به عنوان بخشی از یک حمله باج افزار رمزگذاری کنند و تهدید کنند که در صورت عدم پرداخت موسسه، آن را آپلود یا از بین می برند.

عدم امنیت سایبری

بخش آموزش یکی از کندترین پذیرندگان راه حل های مدرن امنیت سایبری است که معمولا به دلیل کمبود بودجه است که می تواند منجر به استفاده از فناوری قدیمی، منابع محدود برای سرمایه گذاری در راه حل های سایبری و اندازه موسسات رو به رشد شود. مدارس دولتی بودجه ای از دولت دریافت می کنند که به نوبه خود می تواند منجر به محدودیت های بودجه زیادی شود و به نوبه خود، امنیت سایبری اغلب به نفع حقوق کارکنان، منابع مدرسه و ارتقاء زیرساخت ها از اولویت خارج می شود.

با این حال، ثابت شده است که این امر به ویژه برای موسسات آموزشی مضر است، زیرا مجرمان سایبری اغلب مدارس را با کمترین بودجه هدف قرار می دهند، زیرا آنها معمولا دفاع سایبری ضعیفی دارند.

یکی از نمونه های اخیر این کالج لینکلن است که در سال 2022 به دلیل حمله باج افزاری که کل مدرسه را فلج کرد، تعطیل شد. از آنجایی که مدرسه قبلا به دلیل COVID-19 با مشکلات بودجه ای مواجه بود، مدرسه در نهایت نتوانست از حمله سایبری بهبود یابد.

بزرگترین تهدیدها برای بخش آموزش

مهندسی اجتماعی

مهندسی اجتماعی مهم ترین تهدید برای بخش آموزش است. این شامل حملات فیشینگ و حملات باج افزار می شود.

مجرمان سایبری از اعتبار دسترسی برای دسترسی به شبکه مدرسه یا دانشگاه بهره مند می شوند. رایج ترین راه برای دریافت چنین اعتبارنامه هایی از طریق یک تلاش موفق فیشینگ است.

با داده های شخصی به دست آمده در طول تلاش برای فیشینگ، مجرمان سایبری می توانند افراد برجسته تری را با حملات فیشینگ و صید نهنگ هدف قرار دهند. فیشینگ همچنین یک بردار برای بدافزارها از جمله باج افزار است.

باندهای باج افزار به مناطق مدرسه خاصی حمله می کنند، زیرا در مورد قابلیت های امنیت سایبری خود و میزان باج که می توانند پرداخت کنند، تحقیق کرده اند. این تحقیق به مجرمان سایبری می گوید که کدام سیستم های مدرسه اهداف اصلی حملات هستند.

حملات انکار سرویس توزیع شده (DDoS)

بخش آموزش همچنین خطر قابل توجهی از حملات DDoS دارد، که می تواند بر دانش آموزانی که سعی در دسترسی به منابع یادگیری یا ارسال تکالیف حساس به زمان به صورت آنلاین دارند، تأثیر بگذارد. حملات DDoS به منظور جلوگیری از دسترسی به وب سایت ها یا دامنه های مختلف و مجبور کردن اضافه بار سرور است که می تواند به طور قابل توجهی بر عملیات روزانه تأثیر بگذارد.

این حمله برای همه مراکز آموزشی خطری است زیرا انگیزه معمولا سود مالی نیست بلکه ایجاد اختلال است. حمله DDoS می تواند بر توانایی عملکرد دانشگاه تأثیر بگذارد و می تواند منجر به آسیب به شهرت شود.

یکی دیگر از دلایلی که حملات DDoS تهدید قابل توجهی برای صنعت آموزش است این است که انجام چنین حمله ای در مقایسه با سایر حملات سایبری نسبتا ساده است. یک معلم یا دانش آموز ناراضی می تواند این حمله را با موفقیت رهبری کند، به خصوص اگر موسسه آموزشی معمولا برای حملات سایبری آماده نباشد.

جاسوسی سایبری

نرم افزارهای جاسوسی، تهدید داخلی و سایر اشکال جاسوسی سایبری نیز تهدیدی برای صنعت آموزش، به ویژه موسسات آموزش عالی هستند که تحقیقات ارزشمندی انجام می دهند.

تحقیقات دانشگاهی اغلب علمی، پزشکی یا مرتبط با مهندسی است. سرقت این اثر می تواند به یک سازمان حرفه ای مزیت رقابتی ناعادلانه ای بدهد و بدون سرمایه گذاری زمان و هزینه برای تحقیق، دانش را به آنها بدهد. به همین دلیل، جاسوسی سایبری اغلب توسط نهادهای شرکتی تامین می شود.

از طرف دیگر، یک مجرم سایبری ممکن است بر سرقت داده ها متمرکز شود زیرا قصد دارد تحقیقات را در وب تاریک بفروشد.

دلایلی که بخش آموزش در برابر هکرها آسیب پذیر است

چندین عامل مشترک در موسسات آموزشی، آنها را نسبت به سازمان های سایر بخش ها در معرض حملات سایبری و هکرها قرار می دهد. اینها به شرح زیر است:

فناوری های جدید یادگیری

در طول همه گیری کووید-19، بسیاری از مدارس و دانشگاه ها به کار از راه دور و آموزش از راه دور روی آوردند تا تأثیر آن بر دانش آموزان خود را به حداقل برسانند. این سطح حمله را با افزودن بسیاری از نقاط پایانی جدید به شبکه های آموزشی افزایش می دهد. این نقاط پایانی اغلب دستگاه های شخصی بررسی نشده با استفاده از اتصالات بررسی نشده بودند.

افزایش نقاط پایانی همراه با پذیرش سریع فناوری های جدید برای تسهیل یادگیری آنلاین به این معنی است که شبکه ها از نظر اندازه و پیچیدگی بدون افزایش اقدامات امنیت سایبری برای محافظت از آنها و کاربرانشان افزایش می یابد.

حتی مدت ها پس از رانش اصلی اپیدمی کووید-19، سیستم های تجاری و آموزشی در تلاش هستند تا شیوه های امنیت سایبری مناسب را برای نظارت و محافظت از شبکه های خود حفظ کنند.

محدودیت های بودجه ای

مجرمان سایبری می دانند که بسیاری از مدارس و دانشگاه ها فاقد منابع لازم برای دفاع صحیح از خود در برابر فعالیت های مخرب خود هستند. مدارس K-12 به دلیل هزینه های کم امنیت سایبری - کمتر از 1 درصد از بودجه فناوری اطلاعات - آسیب پذیر هستند و آنها را به هدف اصلی حملات سایبری در بخش آموزش تبدیل می کند.

در حالی که مجرمان سایبری می دانند که برخی از مدارس قادر به پرداخت باج برای دسترسی به سیستم های در معرض خطر نیستند، می دانند که با این وجود داده های شخصی را ذخیره می کنند که می تواند برای مجرمان سایبری که مایل به سرقت هویت یا فروش اطلاعات حساس در وب تاریک هستند، ارزشمند باشد.

عدم آگاهی از ریسک سایبری

افرادی که در بخش آموزش کار می کنند نسبت به سایر بخش ها کمتر از ریسک سایبری آگاهی دارند. آنها به احتمال زیاد نگرش بازتری دارند که الهام بخش یادگیری، همکاری و اشتراک گذاری باشد. بنابراین، شناسایی تلاش های فیشینگ و کلاهبرداری ها برای افرادی که در آموزش و پرورش کار می کنند، نسبت به سایر بخش ها مانند صنعت فناوری یا بخش مالی چالش برانگیزتر است.

به دلیل عدم آگاهی در مورد خطرات سایبری، کارکنان موسسات آموزشی - سخت کوش اما آموزش ندیده در زمینه امنیت سایبری اولیه - به احتمال زیاد بر اساس اثربخشی و راحتی راه حل بدون در نظر گرفتن عواقب حفاظت از داده ها تصمیم می گیرند.

سخت افزار و نرم افزار قدیمی

به دلیل نگرانی های بودجه ای و عدم تمرکز بر امنیت سایبری به نفع همکاری و یادگیری، موسسات آموزشی اغلب از نرم افزارها و سخت افزارهای قدیمی استفاده می کنند که در برابر حملات سایبری آسیب پذیر هستند.

اکثر به روز رسانی های نرم افزاری وصله های امنیتی هستند. بدون انجام به روز رسانی، برنامه ها در معرض خطر دسترسی غیرمجاز و به خطر افتادن توسط هکرها و مجرمان سایبری قرار دارند.

استفاده از سخت افزار قدیمی ممکن است در کوتاه مدت مقرون به صرفه باشد، اما عیب اصلی از نقطه نظر امنیت سایبری این است که مجرمان سایبری زمان زیادی برای یادگیری آسیب پذیری های مرتبط با سخت افزار قدیمی داشته اند.

علاوه بر این، سخت افزار قدیمی دیگر توسط توسعه دهندگان نرم افزار پشتیبانی نمی شود. بدون به روز رسانی برای ایمن نگه داشتن آن، نرم افزار و سخت افزار به طور فزاینده ای آسیب پذیر و اهداف اصلی هکرها می شوند.

سازه های پیچیده

موسسات آموزشی بزرگ مانند دانشگاه های بزرگ دارای بخش های زیادی هستند که لزوما ارتباط خوبی با یکدیگر ندارند. برای روسای بخش ها غیرعادی نیست که نرم افزار و سخت افزار منحصر به فرد بخش خود را به دست آورند و نصب کنند.

این مشکل ساختاری منجر به مشکلات سازگاری می شود و دفاع از هر بخش را در برابر حملات سایبری دشوارتر می کند. بدون یک نمای کلی از شبکه و سیستم های موجود، هر متخصص امنیت سایبری یا فناوری اطلاعات شناسایی منبع حمله سایبری و رفع مشکل را چالش برانگیزتر می داند.

نظارت بر سیستم اطلاعاتی یک مؤسسه و اطمینان از اقدامات امنیتی مناسب مانند مدیریت دسترسی ممتاز نیز دشوارتر است.

بدون یک چارچوب استاندارد، سیاست های امنیت اطلاعات و شیوه های امنیت سایبری، شکاف های امنیتی محتمل است که تا حدی مسئول بروز بیشتر جرایم سایبری در آموزش در مقایسه با سایر بخش ها است.

عدم تخصص فنی

بسیاری از موسسات آموزشی فاقد بخش امنیت سایبری هستند. در برخی از مناطق مدرسه، هیچ فردی ممکن است مسئول مسائل امنیت سایبری تمام وقت، مانند محافظت از شبکه ها، نظارت بر دسترسی و اجرای اقدامات امنیتی برای محافظت از داده های حساس باشد.

کمبود کلی منابع و تخصص امنیت سایبری، آسیب پذیری بخش آموزش در برابر حمله را افزایش می دهد. فاقد پرسنل و فناوری برای شناسایی، اولویت بندی، کاهش و اصلاح آسیب پذیری ها یا فعالیت های غیرمعمول است.

کسب و کارهای آموزشی، به ویژه موسسات آموزش عالی، تمایل دارند که ساختارهای پیچیده ای داشته باشند که برای محافظت با یک برنامه امنیت سایبری نیاز به پیچیدگی فنی دارند.

استفاده از دستگاه های شخصی

حتی زمانی که مؤسسه آموزشی دارای امنیت شدید است، این سازمان ها باید این واقعیت را در نظر بگیرند که کاربران دانشجویی آنها از دستگاه های شخصی استفاده می کنند.

چه از طریق تلفن های هوشمند به منابع دسترسی داشته باشند، چه تکالیف را از طریق لپ تاپ خود ارسال کنند یا درایوهای USB را به محوطه دانشگاه بیاورند، دانش آموزان روزانه بسیاری از نقاط پایانی بالقوه آسیب پذیر را به سیستم معرفی می کنند.

دستگاه های شخصی مشکل ساز هستند زیرا می توانند بدافزارهایی را حمل کنند که سپس بر شبکه سازمان تأثیر می گذارد و به طور بالقوه منجر به یک حمله باج افزار فاجعه بار یا نقض داده ها می شود.

موسسات آموزشی برای محافظت از داده ها چه کاری می توانند انجام دهند

بنابراین چگونه موسسات آموزشی می توانند از مهم ترین داده های خود محافظت کنند و از وقوع تهدیدات سایبری جلوگیری کنند؟

سرمایه گذاری در امنیت سایبری

در ابتدا، امنیت سایبری ممکن است در آموزش در اولویت به نظر نرسد، اما ایمنی و امنیت کاربران و کارکنان باید در هر بخشی که باشد و چه تهدید فیزیکی یا دیجیتالی باشد، در اولویت قرار گیرد. همانطور که امنیت فیزیکی برای کارکنان و دانشجویان ضروری است، امنیت سایبری باید برای طول عمر مؤسسه در اولویت قرار گیرد.

بعید است که یک مؤسسه یادگیری بدون یک محیط امن برای کار و یادگیری به اهداف خود برسد. احتمال وقوع یک حادثه سایبری در حال افزایش است، بنابراین انجام اقداماتی برای به حداقل رساندن تهدیدات شناخته شده و نوظهور امنیت سایبری ضروری است.

سرمایه گذاری در امنیت سایبری به معنای کنار گذاشتن زمان و هزینه برای انجام یک ارزیابی ریسک مناسب است که نیازهای سازمان را در اولویت قرار می دهد و بر اساس آن یافته ها عمل می کند، خواه به معنای تمرکز بر سخت افزار، نرم افزار، امنیت فناوری اطلاعات شخص ثالث، پیاده سازی یک چارچوب امنیت سایبری قابل اعتماد مانند NIST، تهیه پیش نویس سیاست های امنیت اطلاعات، ارتقای آگاهی از امنیت سایبری، یا به طور معمول، ترکیبی از همه این شیوه ها باشد.

فریمورک های امنیت سایبری را دنبال کنید

HECVAT یک چارچوب امنیتی است که برای موسسات آموزش عالی طراحی شده است، اما می تواند برای هر سازمانی در بخش آموزش نیز سازگار باشد. این به مدارس کمک می کند تا امنیت ابری خود را بهتر مدیریت کنند، که در دنیای امروز به یک ضرورت تبدیل شده است.

سایر چارچوب های امنیتی نیز می توانند در برنامه امنیت سایبری مدرسه گنجانده شوند، مانند NIST CSF، که دستورالعمل های کلی را برای کمک به سازمان ها در ساخت برنامه های فناوری اطلاعات قوی تر ارائه می دهد. NIST مجموعه ای از دستورالعمل ها و بهترین شیوه ها را برای سازمان ها ارائه می دهد که می تواند خطر و تأثیر حمله سایبری را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.

ارزیابی ریسک

اولین کاری که یک موسسه آموزشی باید برای محافظت از داده های خود انجام دهد، انجام ارزیابی ریسک است.

یک سازمان زمانی می تواند وضعیت امنیتی خود را به طور موثری بهبود بخشد که وضعیت امنیتی و معنای آن در چشم انداز تهدیدات سایبری فعلی را کاملا درک کند و مشخص کند که چه شیوه هایی باید اولویت بندی کند تا بیشترین تأثیر را در سریع ترین زمان ممکن داشته باشد.

بنابراین، ارزیابی ریسک باید محتمل ترین خطرات و مواردی را که می توانند بیشترین آسیب را ایجاد کنند، شناسایی کند. این اطلاعات موسسه را در تلاش های خود برای پیاده سازی یک چارچوب امنیت سایبری و یک سیستم اصلاح آسیب پذیری راهنمایی می کند.

ارزیابی ریسک داخلی همچنین نقش های کلیدی مسئول مدیریت امنیت سایبری را مشخص می کند. با این حال، امنیت سایبری نباید صرفا نگرانی یک بخش خاص در نظر گرفته شود. همه در حفاظت از داده ها ذینفع هستند. همه افراد در یک سازمان می توانند سهم خود را برای کاهش ریسک سایبری آن انجام دهند.

آگاهی و آموزش

عنصر انسانی عامل مهمی در نقض و نشت داده ها است و هیچ نشانه ای وجود ندارد که این امر به طور چشمگیری تغییر کند. حتی با وجود هوش مصنوعی که فرآیندهای بیشتری را مدیریت می کند و فعالیت های انسانی را نظارت می کند، تا زمانی که انسان ها درگیر یک فرآیند باشند، خطای انسانی خطری است که باید به آن رسیدگی شود.

بسیاری از کارکنان در صنعت آموزش از خطرات سایبری که آنها را احاطه کرده است بی اطلاع هستند و آنها و داده های حساس را در برابر هکرها و مجرمان سایبری آسیب پذیرتر می کند. اگر مردم نمی دانند خطری وجود دارد، اصلاح آن تقریبا غیرممکن است، بنابراین آموزش آگاهی باید در اولویت قرار گیرد.

آموزش آگاهی از امنیت سایبری باید در طول ورود آغاز شود و ممکن است در طول چرخه عمر کارکنان ادامه یابد. آموزش مداوم تضمین می کند که کارکنان - به ویژه آنهایی که با داده های دانش آموزان و سایر اطلاعات حساس سر و کار دارند - با چشم انداز تهدیدات سایبری به روز می مانند و دانش آنها در مورد نحوه شناسایی، گزارش و پاسخ به فعالیت های غیرمعمول، از جمله تلاش های فیشینگ، که اغلب بردار حملات بدافزار هستند، به روز است.

فرهنگ امنیت سایبری را توسعه دهید

آموزش مستمر می تواند بخش مهمی از توسعه فرهنگ امنیت سایبری باشد. فرهنگ امنیت سایبری ناشی از آموزش مداوم آگاهی از امنیت سایبری در کنار سایر ابتکارات برای ارتقای آگاهی و تشویق بهترین شیوه ها است.

در یک فرهنگ امنیت سایبری بالغ، غیرعادی نیست که امنیت سایبری در طول جلسات در مرکز توجه قرار گیرد. همچنین، تعامل از سطح هیئت مدیره و از بالا در سراسر سازمان وجود دارد.

این امر برای ایجاد نیروی کاری که یک خط دفاعی در برابر حملات فزاینده پیچیده، غیرقابل پیش بینی و مداوم است، مورد نیاز است.

استاندارد سازی امنیت سایبری

یکی از چالش های اصلی اجرای تدابیر امنیتی در موسسات بزرگ آموزشی، نبود چارچوب مشترک است. بخش های جداگانه تمایل دارند روش های منحصر به فردی برای انجام کارها و همچنین سخت افزار و نرم افزار فردی داشته باشند.

برای امنیت بهتر، روسای بخش ها تشویق می شوند تا با پرسنل فناوری اطلاعات با مسئولیت کلی چارچوب های فناوری اطلاعات ارتباط برقرار کنند، همکاری کنند و کار کنند.

نظارت و دفاع از یک چارچوب یکپارچه فناوری اطلاعات آسان تر است. پرسنل امنیت سایبری می توانند بر مدیریت دسترسی ممتاز نظارت کنند و اطمینان حاصل کنند که احراز هویت مناسب برای داده های حساس مورد نیاز است.

با یک شبکه واحد، کارکنان فناوری اطلاعات همچنین می توانند به راحتی ارتقاهای لازم را برای به روز نگه داشتن نرم افزار و سخت افزار و ایمن نگه داشتن از تهدیدات سایبری نوظهور اعمال کنند.

سیاست های امنیت اطلاعات را ایجاد کنید

بدون سیاست های امنیت اطلاعات واضح، برای بخش های فردی و افراد درون آنها بسیار آسان است که راه خود را طی کنند. تشخیص اینکه چه چیزی در طول یک حادثه سایبری اشتباه رخ داده است و اگر همه از شیوه های امنیتی متفاوتی استفاده کنند - یا هیچ اقدامات امنیتی نداشته باشند، مشکل را برطرف کنید.

سیاست های امنیت اطلاعات باید شفاف باشد و برای همه کسانی که به شبکه دانشگاه دسترسی دارند، از جمله دانشجویان و کارکنان، به راحتی قابل دسترسی باشد.

پیاده سازی احراز هویت چند عاملی (MFA)

به گفته مایکروسافت، MFA می تواند به جلوگیری از تقریبا تمام نقض داده ها کمک کند. MFA با نیاز به بیش از یک شکل احراز هویت، معمولا رمز عبور، دسترسی هکر یا مجرم سایبری را برای یک سیستم دشوارتر می کند.

بنابراین MFA در سراسر سازمان برای همه کاربران شبکه توصیه می شود. در حالی که دسترسی به داده ها کمی بیشتر طول می کشد، می تواند به طور قابل توجهی و سریع شبکه مدرسه، کالج یا دانشگاه را بهبود بخشد.

از رمزهای عبور قوی استفاده کنید

در حالی که پیش بینی هایی وجود دارد که MFA جایگزین رمزهای عبور می شود، اما هنوز این اتفاق نیفتاده است. در عین حال، کارکنان و فراگیران باید رمزهای عبور قوی را حفظ کنند.

رمز عبور قوی رمز عبوری است که زمان زیادی طول می کشد تا هکر بشکند. آنها معمولا از 8 کاراکتر الفبایی یا بیشتر، حداقل یک نماد تشکیل شده اند و هیچ کلمه ای که بتوانید در فرهنگ لغت پیدا کنید، تشکیل شده اند. با ایجاد رمزهای عبور پیچیده تر، هکرها کمتر می توانند حدس بزنند یا از نرم افزار برای حدس زدن رمزهای عبور استفاده کنند.

بهداشت سایبری خوب همچنین شامل حفظ رمزهای عبور منحصر به فرد برای هر برنامه ای است که اطلاعات مالی را ذخیره می کند یا به آن دسترسی دارد.

اعتبار ایمیل و سایر رمزهای عبور حساب اغلب بدون تقصیر فردی به خطر می افتند. اگر یک کسب و کار هک شود و اعتبار دسترسی به خطر بیفتد، هکرها معمولا این اعتبارنامه های دسترسی را در برابر حساب های دیگر امتحان می کنند تا ببینند آیا از آنها استفاده مجدد شده اند یا خیر و به طور بالقوه سایر حساب های کاربر را در معرض خطر قرار می دهند.

از فایروال استفاده کنید

یک فایروال هر چیزی را که سعی در ورود یا خروج از شبکه دارد نظارت می کند. این می تواند فایل های مضر را مسدود کند و فعالیت های مشکوک را پرچم گذاری کند و آن را به ابزاری ضروری برای محافظت از شبکه های بزرگ و کوچک تبدیل کند.

با این حال، بخش آموزش بیشتر بر امنیت محیطی خود تمرکز می کند تا آنچه در شبکه می گذرد. در حالی که نگهداری فایروال ضروری است، نظارت بر فعالیت در شبکه برای فعالیت های غیرمعمول و مخرب نیز ضروری است.

سازمان ها لزوما نمی دانند که یک هکر در لحظه ای که اتفاق می افتد به یک شبکه دسترسی پیدا کرده است. به طور متوسط، شناسایی نقض داده ها بیش از 200 روز طول می کشد که تعمیر سیستم ممکن است چندین ماه طول بکشد.

با تمایل به داشتن ساختارها و گردش های کاری داخلی بزرگ و پیچیده، ضروری است که موسسات آموزشی نظارت مستمر بر سیستم های خود را برای عوامل تهدید مخرب اجرا کنند.

ریسک شخص ثالث را در نظر بگیرید

ریسک شخص ثالث به ریسک فروشندگان نرم افزار و شرکای تجاری اشاره دارد که می تواند بر امنیت موسسه آموزشی تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، این ممکن است یک ارائه دهنده فضای ذخیره سازی ابری یا ارائه دهنده نرم افزار مورد استفاده کارکنان اداری باشد.

کسب و کارها تمایل ندارند درک خوبی از تعداد فروشندگان شخص ثالثی که استفاده می کنند داشته باشند، چه رسد به وضعیت امنیتی آن فروشندگان. با این حال، سازمان ها به طور فزاینده ای باید بدانند که چگونه اشخاص سوم و حتی چهارم بر آنها تأثیر می گذارند.

اولین کاری که یک کسب و کار تازه وارد در امنیت سایبری می شود این است که با پیروی از بهترین شیوه های امنیت سایبری، مطمئن شود که اقدامات امنیتی کافی دارد. در اسرع وقت، آنها باید فروشندگان شخص ثالث خود را حسابرسی کنند، زیرا تا زمانی که پروفایل ریسک آن فروشندگان را درک نکنند و اقداماتی را برای اصلاح یا کاهش این آسیب پذیری ها انجام دهند، در معرض خطر خواهند بود.

استفاده از شبکه های خصوصی مجازی (VPN)

مجرمان سایبری از VPN برای کمک به پنهان کردن هویت و مکان خود استفاده می کنند. با این حال، VPN ها برای افراد و مشاغل نیز کاربردهای قانونی دارند. آنها از حریم خصوصی محافظت می کنند و به افراد کمک می کنند تا توسط هکرها و مجرمان سایبری ردیابی نشوند.

استفاده از نرم افزار VPN در موسسات آموزشی می تواند به کاربران کمک کند تا از حملاتی مانند حملات مرد میانی، که در آن ارتباطات بدون اطلاع شرکت کنندگان به سرقت می رود یا اصلاح می شود، و حملات فیشینگ جلوگیری کنند.

تشویق دانش آموزان به استفاده از VPN و اجتناب از شبکه های ناامن می تواند به ایمن نگه داشتن آنها و شبکه هایی که به آنها متصل می شوند در برابر فعالیت های مخرب کمک کند.

رمزگذاری

رمزگذاری زمانی مفید است که شبکه ای در معرض خطر قرار گرفته باشد یا دستگاهی گم شده یا به سرقت رفته باشد. در صورت وقوع چنین حادثه، رمزگذاری دسترسی هکرها و مجرمان سایبری به داده های حساس را بسیار دشوارتر می کند.

رمزگشایی داده هایی که با یک الگوریتم قوی رمزگذاری شده اند به روش ها و ابزارهای پیچیده ای نیاز دارد، بنابراین این عمل می تواند سطح خوبی از حفاظت را به تمام داده های حساس و ارزشمند که توسط یک سازمان نگهداری می شود، اضافه کند.

علاوه بر این، ضروری است که تمام ارتباطات و تراکنش های آنلاین از طریق وب - مانند پر کردن پرسشنامه های آنلاین، انتقال اطلاعات ارزیابی، یا استفاده از کارت های نقدی یا اعتباری برای پرداخت هزینه دوره ها یا خوابگاه ها - با Transport Layer Security انجام شود که با HTTPS و نماد قفل بسته در قسمت URL مرورگر نشان داده می شود.

پشتیبان گیری

مانند رمزگذاری، پشتیبان گیری از داده ها امنیت و اطمینان را در حین یا پس از یک حادثه سایبری فراهم می کند. در حالی که همه سازمان ها ترجیح می دهند از نقض داده ها جلوگیری کنند، باید برای حوادث سایبری آماده شوند.

با پشتیبان گیری از داده ها، یک موسسه آموزشی می تواند نسخه هایی از فایل های حیاتی مانند اطلاعات ثبت نام دانش آموزان، نتایج امتحانات و داده های تحقیقاتی را بازیابی کند. ممیزی های منظم برای حفظ یک نسخه پشتیبان و آزمایش نسخه پشتیبان مورد نیاز است تا اطمینان حاصل شود که در شرایطی که مرکز آموزشی یا شبکه مورد حمله قرار دارد، کار می کند.

ذخیره نسخه های پشتیبان در خارج از سایت از طریق یک ارائه دهنده ابر به این معنی است که داده ها در برابر اختلال جغرافیایی خاص آسیب پذیر نیستند، اما برای اندازه گیری مشخصات ریسک فروشنده به مدیریت ریسک فروشنده نیاز دارد.